சூரியப் புதையல்

நேற்று நடுப்பகல் ஓரு சூரியனை மண்போட்டு மூடினேன்

மனிதாபிமானமாக அதன் ஒளியைத் தடைசெய்தேன்

சூரியப் புதையல் பற்றிய நினைவு வெகுநாட்களைப் பாழாக்கும்

அதற்காகவே சூரிய ஓவியங்களைப் பத்திரப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறேன்

அரையிருட்டில் மனம் நொருங்கி வாடையெழுகிறது

பின்னர் அந்த இடம் இயல்பாகிறது

நெடுஞ்சாலைப் பயணமொன்றில் அல்லது

பெருநகரொன்றை விட்டு விலகுகையில்

நான் தடுமாறக்கூடும் ஆதலால் தான் சொல்கிறேன்

இது கால ஒளித்தடையென்று

என் காலத்தில் புழுதிகொதிக்குமெனும் நினைவெழாது

பகலென்றும் இரவென்றும் கொண்டாடிய சொற்கள்

நழுவிப் பின் அதன் மரணத்தைக் கொண்டாடும்

எதற்காகவோ காமம் கொண்ட உடலங்கள்

இருளினுள்ளே விரைந்து கொண்டேயிருக்கும் அவற்றின்

தீரா வேட்டைச் சுனையில் மறைந்து கிடக்கிறது

ஒளியடங்கிய நிலத்தின் ருசி

புராணக்கடவுளாய் நீங்கள் உரைத்த வடிவம் அதோ

என் உள்ளங்கை மண்ணால் மூடுண்டு கிடக்கிறது

கோடியாண்டுகளாய் ஒளிர்ந்த சூரியனின்

விடுபடுதலைக் கொண்டாட ஆணிலிங்கங்கள் எழும்புகின்றன.