அகேனம்

ஓக்கிலா என்றால் அன்பின் பணிவிடம். அறுபத்தியைந்து வருட மனித ஆளுமை.

2011-11-17T09:51:00.000-08:00

அக்குறு- என்றால் சிங்களத்தில் சர்க்கரை என்று பொருள். நாங்கள் அவனை பொருள் அறிந்து அக்குறு என்று கூப்பிடுவதில்லை. சாதாரணமாகப் பெயர் சொல்லிக் கூப்பிடுவது போல் தான் கூப்பிடுவோம். ஆனால் அவனுக்கு அக்குறு என்ற பெயரைச் சொல்லி யார் கூப்பிட்டாலும் பொல்லாத கோவம் வரும். அது எங்களுக்கும் தெரியும். தெரிந்து கொண்டுதான் கூப்பிடுவோம். அதிலும் நான் தான் அவனை அக்குறு என்று கூப்பிடுவது அதிகம். நான் அக்குறு என்று கூப்பிட்டவுடன் ஓம் வாறன் என்று சொல்லுவான். பிறகு கேதீஸண்ண இப்படிக் கூப்பிடவேண்டாம் என்று சொன்னால் நீஙகள் கேட்க மாட்டியளே. இனி இப்பிடிக் கூப்பிட்டியளென்றால் நான் உங்களுடன் கதைக்கமாட்டன் என்று சொல்லுவான். நான் சிரிச்சுக்கொண்டே சரியடா அக்குறு உனக்கு என்ன பெயரென்று சொல்லு நான் பெயரைச் சொல்லிக் கூப்பிடுறன் என்பேன். தனக்குப் பெயர் செல்வராசா. எல்லாரிடமும் சொல்லுங்கோ செல்வராசா என்று கூப்பிடச்சொல்லி யாராவது இனி மற்றமாதிரிக்கூப்பிட்டால் பிறகு தெரியும் எனக்கோவத்துடன் கூறுவான். அக்குறு என்ற பட்டப்பெயரை அவன் உச்சரிக்காமல் ‘மற்றமாதிரி’ என்ற சொல்லடையை செல்வராசா பாவிப்பதிலிருந்து அவன் எந்தளவு பட்டப் பெயரால் பாதிக்கப்படுகிறான் என்பதை நான் புரிந்து கொள்வேன். இருந்தாலும் நான் போகும்போதும் சரியடா அக்குறு நான் இனி செல்வராசா என்றே கூப்பிடுறன் என்று சொல்லும்போது அவனுக்கு அக்குறு என்று நான் பிறகும் சொல்வது பெரிதில்லை இனித்தன்னை செல்வராசா என்று கூப்பிடப் போகிறேன் என்பது மட்டுமே விளங்கியிருக்கவேண்டும். சந்தோசமாக சிரித்துக்கொண்டு போனான்.

ஓக்கிலா- இவருக்கு வயது குறைந்தது 65இற்கு மேல் வரும். இன்றுவரை இவரின் சொந்தப் பெயர் என்னவென்று எனக்குத்தெரியாது. எனக்கு மட்டுமல்ல என்னுடன் வேலைசெய்யும் பெரும்பாலானோருக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஓக்கிலா என்பது இடுகுறிப் பெயரா? அல்லது காரணப்பெயரா? என்பதுவும் புரியவில்லை. ஓக்கிலா என்றால் என்ன பொருள் என்று பலபேரிடம் கேட்டுப்பார்த்தேன். அதுவும் யாருக்கும் தெரியவில்லை. ஒரு நாள் நண்பர் ஒருவர் ஓக்கிலாவைக்கூட்டிவா என்று என்னிடம் பணித்தார்; எனக்கு அப்போது பிரச்சிணை தெரியாது. நானும் போய் ஓக்கிலா அண்ணனை வரட்டாம் என்று கூறினேன். அவ்வளவுதான் ஓக்கிலா கடும் தூசணை வார்த்தைகளால் என்னைத் திட்டத்தொடங்கி விட்டார். நான் நிலமையைச் சொன்னேன். அவர் விடுவதாக இல்லை. ‘நாங்கள் கூலிகள் என்றால் உங்களுக்கு குறைவாகப் போகவேண்டியதில்லை. நீ ஒரு ஓக்கிலாஇ உன்னை இங்கு அனுப்பி விட்டவன் ஒரு ஓக்கிலா. போய் வரமாட்டன் என்று சொல்லு என்று கோவத்துடன் என்னை விரட்டிவிட்டார் ஓக்கிலா. திரும்பி வரும்போது எனக்குப் பிரச்சினை விளங்விட்டது. அவருடைய பட்டப் பெயர்தான் ஓக்கிலா ஆதலால்தான் கோவப்படுகிறார் என்பது. எனக்கு இவர் ஆட்களுக்கு முன்னால் பேசியது அவமானகப் போட்டுது. என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்துக்கொண்டே வந்தேன். நான் வரும்போதே ஓக்கிலாவுடன் தொழில்புரியும் இளைஞன் ஒருவன் மிகச்சர்வசாதரணமாக ஓக்கிலா என்று கூப்பிட்வாறு அவரிடம் சென்றான். அவரும் மிக இயல்பாக அவனுடன் உரையாடத் தொடங்கினார். நான் ஒன்றைப் புரிந்து கொண்டேன். அதாவது ஓக்கிலாவுடன் பழக்கத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டால் அவரைத் தாராளமாக ஓக்கிலா என்று கூப்பிடலாம். குறுகிய சில நாட்களுக்குள்ளேயே அவருடன் நட்பை ஏற்படுத்திக்கொண்டேன் மெது மெதுவாக ஓக்கிலா என்று கூப்பிடத் தொடங்கி விட்டேன் இவர் என்னைப் பேசிய ஆத்திரத்தில் ஓக்கிலா என்பதை சில நாட்கள் வக்கிரத்துடன் கூப்பிட்டு வந்தேன். நாட்கள் செல்ல வக்கிரம் முடிந்து போனது. ஓக்கிலாவுடன் உண்மையான அன்பு வளரத்தொடங்கிவிட்டது. பிற்பட்ட நாட்களில் ஓக்கிலா என்னைப் பேசியதை நான் அவரிடம் கூறுவேன். ஓக்கிலாவும் அதைவிடுங்கோ தம்பி கோவம் இருந்தால் இப்ப தாராளமாக என்னை ஓக்கிலா என்று கூப்பிடுங்கோ என்று கூறினார். நான் பலமுறை ஓக்கிலாவுடன் கதைக்கும்போது உங்கள் சொந்தப் பெயர் என்ன என்று கேட்க வேண்டும் என்று நினைப்பதுண்டு. ஆனால் கேட்பதில்லை. காரணம் உண்மையான பெயரை அறிந்து விட்டால் பிறகு ஓக்கிலா என்று கூப்பிடமுடியாது. ஓக்கிலா என்ற பெயர் வெறுமனே பட்டப்பெயர் மாத்திரமல்ல என்னைப் பொறுத்தளவில் ஓக்கிலா என்றால் அன்பின் பணிவிடம். அறுபத்தியைந்து வருட மனித ஆளுமை.

பூசை - என்பதற்கு நாம் பொதுவாகக் கொள்ளும் விளக்கம் ஆலயங்களில் இறைவனுக்கு நடக்கும் வழிபாட்டம்சங்களோடு தொடர்புபட்டதாக அமைகிறது. அத்துடன் வீட்டிலும் ஏனைய விசேட நிகழ்வுகளிலும் தெய்வங்களுக்கு நாம் பூசை வழிபாடு செய்து வழிபடுவது வழக்கம். எனவே பூசை என்னும் சொல்லுக்கு நாம் தெய்வீகத் தன்மை பொருத்திப் பார்ப்பது இயல்பான விடயம் எனக்கு ஒரு நண்பர் இருந்தார் அவர் எந்த ஒரு விடயத்தைச் செய்யத் தொடங்கினாலும் அதை குறிப்பிட்ட நேரத்தில் முடிக்கமாட்டார். உதாரணமாகச் சொன்னால் ஐந்து நிமிடத்தில் செய்து முடிக்கவேண்டிய வேலையை அரைமணி நேரம் செலவழித்துச் செய்து முடிப்பார். ஏன் இப்படி நடந்து கொள்கிறீர்கள் என்று கேட்டால் அதற்கான விளக்கத்தைப் பிரசங்கம் போலச் செய்வார். அவசரமாக ஒரு காரியத்தை முடிக்கும்படி சொல்லி அனுப்பிவிட்டுக் காத்திருப்போம். சற்றுத் தாமதாமாக வந்து சொல்வார் நீங்கள் ஒரு தரம் வந்து எப்படிச் செய்யலாம் என்று ஆரம்பித்து வைத்தீர்களானால் நான் அதைச் செய்து தருகிறேன் என்பார்.இப்படி அவர் எல்லா விடயங்களிலும் சோம்பேறியாகவே இருப்பார் ஆதலால் அவருக்கு நாங்கள் பூசை என்று ஒரு பெயரை வைத்தோம் ஆனால் பூசையென்றால் என்ன அர்த்தம் என்று அவருக்குத் தெரியாமலே அவரை நாங்கள் பூசை என்று கூப்பிட்டும் வந்தோம். சில நாட்களில் அவரைத் தவிர அனேகமானோருக்குப் பூசையின் அர்த்தம் தெரிந்து விட்டது. பெரும்பாலானோர்கள் அவரைப் பூசை என்றே கூப்பிட ஆரம்பித்து விட்டார்கள். சிலர் கூப்பிடும் போது சிரிக்கவும் செய்தார்கள். நண்பருக்கு அவ்வப்போது தன்னை நக்கல் பண்ணுகிறார்களோ என்ற எண்ணம் தோன்றியிருக்க வேண்டும். ஒரு நாள் நான் பூசை என்று கூப்பிட்டேன் அவ்வளவுதான் பொரிந்து தள்ளினார். அது மட்டுமல்லாமல் அழவும் தொடங்கிவிட்டார். நான் ஒருமாதிரிச் சமாளிக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டு வெற்றியுமில்லாத தோல்வியுமில்லாத நிலையில் அங்கிருந்து விலகினேன். அடுத்தநாள் எப்படியாவது நண்பரிடம் மன்னிப்புக்கேட்கவேண்டும் என அவரிடம் சென்றபோது எனக்கு ஒரு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அவர் என்னைப்பூசை என்று கூப்பிட்டார். நான் அதைப் பெரிது படுத்தாமல் சாதாரணமாச் சிரித்துக்கொண்டு உரையாடினேன். அவர் பூசை என்ற பெயரை அடிக்கடி என்னை அழைக்கப் பாவித்தார். எனக்கும் குற்றவுணர்ச்சி இருந்ததால் அவர் என்னைப் பூசை என்று அழைக்கும் போது பொறுமையாக இருந்தேன். அதனால் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டிய தேவை இல்லாமல் போயிற்று. பின்னாட்களில் நான் அவரைப் பூசை என்று அழைப்பதை நிறுத்திவிட்டேன். ஆனால் அவர் நிறுத்துவதாக இல்லை. இன்றுவரை அவர் என்னை எங்கு கண்டாலும் பூசை என்றுதான் கூப்பிடுவார். சில நாட்களுக்கு முன்னர்தான் நான் அறிந்தேன் நண்பர் பூசை என்ற பெயருக்குத் தெரிந்து வைத்திருக்கும் விளக்கம் என்னவென்றால் ஆலயத்தில் பூசை செய்யும் ஐயரைப்போலத் தான் இருந்தபடியால் தன்னை எல்லோரும் பூசை என்று அழைக்கிறார்கள் என விளங்கி வைத்திருக்கிறார். நான் மனதுக்குள் நினைத்தேன் அடப்பூசை நண்பரே உமக்கு எல்லாமே தாமதமாகத்தான் வந்தமையுமோ?

அ.முத்துலிங்கம் ஐயாவிடம் கேட்டால் பூசை என்பதற்கு வேறு விளக்கம் கூறுவார். அவரிடம் நான் ஒன்றைக் கூறவேண்டும் ஐயா பூசை என்ற பெயர் அழியவில்லை ஆனால் அது வேறு அர்த்தத்தில் பாவனையில் உள்ளது. ஆகவே நீங்கள் சந்தோசமாக இருக்கலாம். அத்தோடு இப்படி ஒரு கட்டுரை எழுத வைத்த உங்கள் பூசைக்கு என் பூசை வந்தனங்கள்.

சிலந்தி-1

2011-11-05T07:20:00.000-07:00

சிலந்திகள் எப்பொழுதும்

அதிகாரத்தின் குறியீடுகளாகின்றன

ஆதலால்

யாருடைய தயவுக்காகவும் காத்திருக்க வேண்டியதில்லையென

நெஞ்சழுத்திப் பேசுகின்றன

மாற்றுயிர்களின் அசைவை

தமது எல்லைக்குள் நிகழவிடாது

கட்டிறுக்கும் சிலந்திகள் தமது

எச்சிலால் நூற்கும் மாயவலையில்

ஒவ்வொரு முறையும் வலுவிழந்து போகின்றன

பல்வேறு உயிர்கள்

உயிர்க்கூடுகளைக் காவி இன்னும் இன்னும்

காத்திருக்கின்றன தாபச் சிலந்திகள்

சாம்பல் வௌளை நிறங்களாலான

நூல்வலையை

அழகிய தம் கோட்டை எனச் சொல்கின்றன சிலந்திகள்

அவை மாயப்பொறி எனச் சொல்கின்றன

அகப்பட்டு மீண்ட

பெயரறியாப் பு+ச்சிகள்

ஒரு பு+மிப்புழு

வர்ணங்களை உண்டாக்கிக் காத்திருக்கிறது

சாம்பல் வெள்ளை நிறங்களுக்கு எதிராக.

பு+மிப்புழுக்கள் சிலந்திகளுக்கு எதிரானவை

அவற்றின் கருணை பெயரறியாப் பு+ச்சிகளுக்கும் எதிரானதே.

டோமஸ் ட்ரான்ஸ்ட்ருமர் கவிதைகள்

2011-10-11T22:52:00.000-07:00

காலைப்பறவைகள்

காரை நான் உயிர்ப்பிக்கிறேன்.

முன்கண்ணாடிகளில் மகரந்தம் படிந்தகாரை.

என் கருங்கண்ணாடிகளை அணிந்து கொள்கிறேன்.

பறவைகளின் பாட்டு இருள்கிறது.

இதற்கிடையே மேலும் ஒருவன் ரயில்நிலையத்தில்

பத்திரிக்கை வாங்குகிறான்.

துருப்பிடித்து சிவந்து

வெய்யிலில் தகித்து நிற்கும்

பெரிய கூட்ஸ் வாகனுக்கு அருகில்

இங்கெங்குமே வெற்றிடம் இல்லை

வசந்தத்தின் கதகதப்பினூடே குளிர்ந்த பாதை

அதில் ஓடிவரும் ஒருவன்

அவனை தலைமை அலுவலகத்தில் எப்படி

பழி சுமத்தினார்கள் என்று சொல்கிறான்.

பின்வாசல் வழியாகவரும் மெக்பை*

கருப்பும் வெள்ளையுமாய்,நரகத்தின் பறவை.

அந்தக் கரும்பறவை முன்னும்பின்னும் விரைகிறது,

அனைத்தும் ஒருகரித்துண்டு ஓவியமாகும்வரை

கொடியில்ஆடும் வெண்ணிற ஆடைகளைத் தவிர்த்து:

ஒரு பாலஸ்ரினா கூட்டிசை*

இங்கெங்குமே வெற்றிடம் இல்லை

அதிஅற்புதமான உணர்வு

என் கவிதைவளரும் பொழுது

நான் சுருங்கியபடி இருப்பது.

அது வளர்கிறது என்இடத்தை எடுத்துக்கொள்கிறது.

அது என்னைப்புறம் தள்ளுகிறது.

அது என்னை கூட்டிலிருந்து வெளியே எறிகிறது.

கவிதை தயாராகிவிட்டது.

‍மெக்பை* ‍‍- காகம் போன்றொரு பறவை

பாலஸ்ரினா கூட்டிசை* ‍- palestrina chorus

ஏப்ரலும் மெளனமும்(April and Silence )

வசந்தம் வெறிச்சோடிக்கிடக்கிறது.

வெல்வட் கருப்பு வாய்க்கால்

என‌தோரம் ஊர்ந்துசெல்கிறது

எதையும் பிரதிபலிக்காமல்

ஓளிரும்அனைத்தும்

மஞ்சள் மலர்களே

நான் எனது நிழலுள்

எடுத்துச் செல்லப்படுகிறேன்

கருப்புப்பெட்டியில் கொண்டுசெல்லப்படும்

வயலினைப் போல

நான் சொல்லவிரும்பும் ஒரேவிஷயம்

கைக்கெட்டாமல் ஒளிர்கிறது

அடகுக்கடை வெள்ளியைப் போல.

சூரியன்கள் உள்ள நிலப்பரப்பு(Landscape with Suns)

சூரியன் வீடுகளுக்குப்பின்னிருந்து வெளிப்படுகிறான்.

நடுவீதியில் நின்றுகொண்டு

நம்மீது மூச்செறிகிறான்

தன் சிவந்த காற்றாய்.

இன்ஸ்ப்ருக்* ,நான் விடைபெற வேண்டும்.

ஆயினும்

நாளை ஒரு ஒளிரும்

சூரியன் இருக்கும்

நாம் உழைத்து உயிர்வாழும்

பழுப்புநிற

பாதி இறந்த

கானகத்தில்

இன்ஸ்ப்ருக்* - மேற்கு ஆஸ்திரிய மலைவாசஸ்தலம்.

இடைகுளிர்காலம்(Midwinter)

என் உடைகளிலிருந்து

நீலநிற வெளிச்சம் ஒளிர்கிறது

இடைகுளிர்காலம்

பனிக்கட்டிகளின் டாம்பொரின்* சடசடப்பு

கண்களை மூடிக்கொள்கிறேன்

அங்கொரு நிசப்த உலகுண்டு

இறந்தவர்கள் எல்லைதாண்டி கடத்தப்படும்

ஒரு விரிசல் இருக்கிறது

டாம்பொரின்* கஞ்சிரா போன்றது

2011 ஆம் வருடத்துக்கான நோபல் பரிசு பெற்ற ஸ்வீடிஷ் கவிஞர் டோமஸ் ட்ரான்ஸ்ட்ருமர் எழுதிய இக் கவிதைகளை கார்த்திக் ஆங்கிலத்தில் இருந்து மொழியாக்கம் செய்திருக்கிறார்.

நன்றி-ஜெயமோகன்.

புள்ளிசேர்ந்து புள்ளிசேர்ந்து ஓவியம்

2011-09-27T20:19:00.000-07:00

‘எவ்வளவுக்கு ஒரு படைப்பு வாசகனுடைய பங்கீட்டைக்கேட்கிறதோ அவ்வளவுக்கு அந்தப் படைப்பு உயர்ந்து நிற்கிறது. ஓர் உன்னதமான இலக்கியம் உண்மையில் வாசகனாலேயே பு+ர்த்திசெய்யப்படுகிறது.’ என அ.முத்துலிங்கம் ஒரு கட்டுரையில் குறிப்பிட்டிருந்தார். இந்தக்குறிப்பிடலின் அடிச்சுவையை மிக எளிதாகப் புரிந்துகொள்ளமுடியும். நான் நினைக்கிறேன் வாசகருக்கு இதைவிடப் பெரிய ஓர் பொறுப்பையும் கௌரவத்தையும் படைப்புணர்களால் வழங்கமுடியாது. “ ‘வாசிப்பு’ எனும் சொல்; அது கொண்டிருக்கக்கூடிய இயங்கியலை இன்று இழந்துகொண்டே வருகிறது. எழுத்தர்களின் இயக்கம் விரிந்திருக்கும் அளவிற்கு வாசகத்தளம் விரிவுபடவில்லை. அல்லது வாசிப்புச் செயற்பாட்டை வாசகர்கள் நிராகரித்துப் பிறிதோர் ஊடகத்திற்கு அவர்கள் தங்களை மாற்றமுனைகிறார்கள்.” என்னும் வகையான ஓர் குற்றச்சாட்டும் இன்று பலமாக உரையாடப்பட்டு வருகிறது. இந்தத் தொடரின் நோக்கம் எதுவெனில் ‘வாசிப்பு’ என்பது வெறுமனே எழுத்துக்களைப் படிக்கப் பயன்படும் சொல் மாத்திரம்தானா? மற்றும் வாசகர்கள்; நூல்ககளைப் படிப்பதைத் தவிர்த்து வேறு ஓர் ஊடகத்திற்குள் நுழைகிறார்களாயின் ஒரு கருத்தை சமூகமயமாக்க இனிப் பல்வேறு ஊடகங்களைக் கண்டடைய வேண்டிய அவசியம் தோன்றியுள்ளதா? என்னும் விடயங்களைப் பற்றிய ஓர் குறிப்பை முன் வைப்பதோடு மாற்றுச் சிந்தனைகளையும் அது எதிர்பார்க்கின்றது.

ஒரு வாசக நண்பர் கேட்டார் எழுத்தர்கள் எனும் சொற்பதம் இன்று பொருத்தமாகப் பிரயோகிக்கப் படுகிறதா? ஏனெனில் அதிகமானோர் எழுத்துத் தட்டர்களாகத்தானே இருக்கிறார்கள், காலப்போக்கில் இவர்கள் எழுத்துச் சொல்லிகளாகவும் எழுத்து நினைஞர்களாகவும் மாறக்கூடும். இலகுவான வழிமுறைகளைக் கண்டடைவது எல்லோருக்கும் பொதுவானவிடயம்தானே? வாசகர்கள் மீதுமட்டும் ஏன் குற்றம் சுமத்துகிறார்கள்? இவர்கள் ஏன் கருத்துக்களைச் சொல்ல வேறுவிதமான ஊடகங்களைத்தெரிவு செய்யக்கூடாது? இந்தக் கேள்விகள் ஒரு வகையில் நகைப்பிற்கிடமானவையாக இருந்தாலும் சிந்திக்க வேண்டிய தேவையுமுள்ளது.

அசைவு-ஒலி-கோடு-போன்ற ஊடகங்களுக்கு அடுத்தபடியாகவே எழுத்து எனும் ஊடகம் மனிதவாழ்வில் முக்கியம் பெறுகின்றது. இதுவே மனிதநாகரித்தின் மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாகவும் விளங்கியது எனலாம். இவைகளுக்குப் பின்னர் மனிதனின் அறிவாற்றலால் உருவான ஊடகங்கள் எண்ணற்றவை. இன்று பரந்த உலகைச் சுருக்கி நாம் நினைக்கும் கணத்தில் விரும்பியதை அறிந்துகொள்ளவும் வேற்றுக் கிரகத்திற்குச் சென்று கிரக வாசிகளின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளவும் அதையும் தாண்டி அவர்களுடைய மொழியை மொழியாக்கம் செய்யவும் அறிவிசங்கள் முன்னேறி வந்திருக்கின்றன. ஆனாலும் எழுத்துப் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தும் தனக்கான வதித்தலை ஓர் நிச்சயத் தன்மையோடு; நிலைநிறுத்தி இயங்கி வருகின்றபோதும் ‘வாசிப்பு’ எனும் சொற்பதம் எழுத்துக்களின் சுட்டுக்களுக்கு அப்பால் சென்றுவிட்டதென்றே எண்ணத் தோன்றுகிறது. ‘வாசிப்பு’ என்பது அறிவிசங்களின் வேக மாற்றத்தை உள்வாங்கி பல பகுதிகளாகி விட்டன. வெறுமனே நூல்களின் எழுத்துக்ககளைப் படித்தல் என்பது பொது வாசிற்புக்குள் அடங்கும் ஒரு மிகச்சிறிய பகுதியாக மட்டுமே பார்க்கப்படவேண்டும். இன்னும் சொல்லப்போனால் சிறு புள்ளியாக அது மாறிவிட்டது. ஆதலால் நூல்வழிப் படித்தறிதல் நிலை காலமாகும் ஒரு செயற்பாடாகவே கருதக்கிடக்கிறது. ஏனெனில் கற்கைமுறைகள் தம் செயற்பாட்டைப் பெரியளவில் மாற்றிவிட்டன. தவளைக்கத்தல் கற்கை, செயல்முறைக்கற்கை, சற்றலைற்கற்கை, மாற்றவுலகை அவதானிக்கும் படக்கணினிக்கற்கை முறை ஆகியவை இன்றைய உலகின் பிரதான போக்காக மாறிவிட்டன.

‘வாசிப்பு’ என்பதை நாம் எந்த முறையில் புரிந்து வைத்திருக்கிறோம் என்பது மிகப்பிரதானமான கேள்வி? ஏனெனில் நம்மில் பலர் அதை ‘நூலில் உள்ளதைப் படித்தலே வாசிப்பு’ என்ற அளவிலேயே புரிந்து வைத்திருக்கிறோம். இந்த வரையறை மிகப் பலவீனமானதாகும். வாசிப்பு எனும் சொற்பதத்துள் படித்தல்-கற்றல்-உரையாடுதல்-விமர்சித்தல்-மௌனமாயிருத்தல்-புரிந்துகொள்ளல்-உருவாக்கல்-மீள்உருவாக்கல்-ஆய்தல்-அறிதல்-தவிர்த்தல்-நினைதல் என்பவற்றைப் பிரதானமாகக் கொண்டு பல்வேறு கூறுகள் உள்ளடங்கியிருப்பதாக நவீன மொழியியல் கருதுகின்றது. வாசிப்பு என்பதை ஓவியமாகக் கொண்டால் ஏனைய கூறுகள் அதன் புள்ளிகளாகும்.

நாம் எமது மொழியை எந்தளவிற்குப் பிற்போக்குத் தனமாக அணுகிக் கொண்டிருக்கிறோமோ அந்தளவிற்கு எமது ஏனைய துறைகள் பின்தங்கியிருப்பது தவிர்க்கமுடியாததாகிவிடும். எழுத்து எனும் குறிப்பானால் உருவாக்கப்படும் கருத்தாக்கங்கள் நிச்சயமற்றவை, சந்தேகம் கொள்ளவேண்டியவை. மற்றும் நூல்வழிஎழுத்துக்களைப்படித்தல் என்பது நேரவிரயத்தையும் சோர்வுத்தன்மையையும் அதிகரிக்கிறது.ஊடகங்களின் பெருக்கம் நூல்வழிக் கற்போரின் விகிதாசாரங்களைப் பலமாகத் தாக்கிச் சிதைத்துவிட்டது. இனி எவ்வாறு முயன்றாலும் இந்த விகிதாசாரத்தை அதிகரிப்பது சாத்தியமற்றதாகும். இதற்கு மாற்று வழியைக் கண்டடைதலே புத்தியான கருத்தமைவாகவும் இருக்கும்.

ஆதலால் எழுத்தர்கள் தமது குறிப்பிட்ட ஒரு விடயத்தை நிறுவுவதற்குப் பல்வேறு ஊடகங்களைத் தெரிவு செய்ய வேண்டும். அதாவது ஒரு நாவல் உயிராகவும்-சடமாகவும்-கலையாகவும்-அறிவியலாகவும் தன்னைப் பல நிலைகளில் வாசிப்புக்குள்ளாக்க வேண்டும். அது எழுத்தாக-ஓவியமாக-விவாதமாக-நாடகமாக-குறும்,பெரும் திரையாக இருப்பதோடு கணினிப் பதிவாகவும் வேண்டும். ஒரு கருத்தின் திணிவு அறிவியல் சார் அம்சங்களுடன் தனது கலையடைவை நோக்கி நகர்கின்றபோது தனக்குள் ஓர் வாசிப்பும் புறநிலையில் வேறு ஓர் வாசிப்பும் கொண்டிருக்குமானால் பயனாளிகளின் வகைப்பும் தொகைப்பும் எழுத்தர்கள் விரும்பும் நிலையை எட்டக்கூடும். ஆனால் இதன் சாத்தியப்பாடு கேள்விக்குரியதாகும்.

(தொடரும்)

தாகூர்

2011-09-24T09:14:00.000-07:00

தாகூர் தனது லொறியை இன்னும் வேகமாகச் செலுத்துவதற்கு

முயன்றுகொண்டிருந்தார். ஆனால் வீதியில் காணப்படும் பள்ளங்களும் மேடுகளும் அவரது முயற்சியை சாத்தியமற்றதாக்கிக்கொண்டிருந்தன. அவருக்கு நன்றாகத்

தெரியும், இருட்டிவிட்டால் வீடு போய்ச்சேர்வதென்பது முடியாத

விடயமாகிவிடும். இப்பொழுதே நேரம் மாலை ஆறுமணியைத் தாண்டிவிட்டது.

லொறியில் லைட்டும் இல்லை. எப்டியாவது இருட்ட முன்னர் போய்ச் சேர்ந்து

விடவேண்டும் என்பதில் தன் கவனம் எல்லாவற்றையும் குவித்திருந்தார் தாகூர்.

லொறியில் கொஞ்சம் அதிகமாக மூடைகள் ஏற்றியிருப்பதால் வீதி நெடுகிலும்

லொறியின் புகை நிரம்பி, வருவோர் போவோரை சிரமப்படுத்திக்கொண்டிருந்தது.

தாகூருக்கும் இந்தப் பிரச்சினை தெரிந்தேயிருந்தது. என்னசெய்வது…..?

தன்னுடைய முதலாளியிடம் தாகூரும் கூறியிருக்கிறார். ஆனால் நாளை

பார்ப்பம்…நாளை பார்ப்பம் என்று நாட்கள் தான் போகிறதே தவிர லொறியைத்

திருத்திய பாடில்லை. லொறியினுடைய எஞ்சின் சூடு நெருப்புக்குள் இருப்பது

போன்று இருந்தது. இதற்கிடையில் உடைந்த மூடைகளில் இருந்து கிளம்பிய தூசு

தாகூரை மூடிக்கொண்டிருந்தது. அவரால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. வாய்க்கு

வந்தபடி ஏதோவெல்லாம் திட்டிக்கொண்டே வந்தார்.

வீதியின் நடுவில் ஒரு சிறுவன் மாடுகளை விரட்டியபடி செல்வது தாகூருக்குத்

தெரிந்தது. தாகூர் கோர்ணை விடாமல் அடித்துக்கொண்டு வந்தார். இவருடைய

அவசரத்திற்கு சிறுவன் விலகிப் போகவில்லை. வேறு வழியில்லாமல் லொறியின்

வேகத்தை நன்றாகக் குறைத்து விட்டார். இனி வந்த வேகத்தை எட்டுவதென்றால்

எல்லாக்கியரையும் முதலிலிருந்து போடவேண்டும். தாகூருக்குக் கோவம் தாங்க

முடியவில்லை. சிறுவனை விலத்தும் போது ஒருக்கால் எட்டிக் கெட்ட

வார்த்தைகளால் திட்டித்தீர்த்தார். இவருடைய கோவத்தையோ, திட்டல்களையோ

சிறுவன் ஒரு பொருட்டாகவே எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

மீண்டும் மெது மெதுவாக லொறி வேகம் பிடித்தது. இப்போது தாகூருக்கு ஓரளவு

லொறியின் வேகம் மனதுக்குப் பிடித்திருந்தது. முகத்தில் ஒரு சிறிய

சந்தோசம். பருத்தித்துறை வீதியிலிருந்து கோண்டாவிலுக்குத் திரும்பும்

சந்தியான இருபாலைச் சந்தியை அடைந்து விட்டார். இன்னும் இருபது

நிமிடத்தில் போய்ச்சேர்ந்து விடலாம். சூரியனும் முழுவதுமாக

மறைந்துவிட்டது. ஆனால் வெளிச்சம் மிச்சமாக இருக்கிறது.தாகூருடைய

யோசனையெல்லாம் திருநெல்வேலிச் சந்தியில் இருக்கும் சாராயக்கடையையே

சுற்றிக்கொண்டிருந்தது. சாரயக்கடையை ஏழுமணிக்;கும் எட்டு மணிக்குமிடையில்

எந்த நேரத்திலும் பு+ட்டிவிடுவார்கள். அதற்கிடையில் போய்ச்சேரவேண்டும்.

லொறியை கோண்டாவில் உணவுக்களஞ்சியத்தில் நிறுத்தி விட்டு, அங்கிருந்து

அவருடைய பழைய சைக்கிளில்தான் தாகூர் வீட்டிற்குச் செல்வது வழக்கம்.

அப்படிச் செல்லும்போது ஒரு நாள் கூட சாராயக்கடைக்குப் போகாமல்

இருக்கமாட்டார். தாகூரிடம் ஒரு நல்ல பழக்கமும் இருக்கிறது. சாராயக்

கடையில் அவர் குடிப்பதில்லை. சாரயத்தை வீட்டிற்கு வாங்கிச் சென்று

தனிமையில் குடிப்பது ஓர் இனம் புரியாத சுகத்தை அவருக்குத் தருகிறது. இது

தவிர ஆட்களோடு கூடிக் குடிப்பதால் பிரச்சினைகள் அதிகம் ஏற்படும்

என்பதையும் வீணான செலவு ஏற்படும் என்பதையும் அவருடைய நீண்டகாலக் குடி

அநுபவத்தில் தெரிந்திருந்ததும் ஒரு காரணம்.

லொறி கோண்டாவில் சந்தியை நெருங்கி விட்டது. லொறியின் வேகத்தை நன்றாகக்

குறைத்துக்கொண்டார். பலாலி வீதியின் இரண்டு பக்கத்தையும் எட்டிப்

பார்த்தார். ஒரு மோட்டார் சைக்கிள் மாத்திரம் பலாலி வீதியில் நெருங்கி

வந்து கொண்டிருந்தது. மோட்டார் சைக்கிள் சந்தியைக் கடக்குமட்டும்

பொறுத்திருந்து விட்டுப் பின்பு லொறியை எடுத்தார். என்னவாயிற்றோ

தெரியவில்லை. சந்தியைக் கடக்கும் முன்னரே லொறி நின்று விட்டது.

தாகூருக்கு நெஞ்சு பட படக்கத் தொடங்கி விட்டது. அவருக்குத் தன்னுடைய

தவறால்தான் லொறி நின்று விட்டது என்பது நன்றாகத் தெரிந்து விட்டது.

உடனடியாக லொறியிலிருந்து கீழே இறங்கிவிட்டார். நீண்ட நேரமாக

உட்கார்ந்திருந்ததால் அவரால் நிமிர்ந்து நிற்க முடியவில்லை. நாரியைப்

பிடித்தபடியே அருகிலிருந்த கடைப்பக்கம் வேகமாய் நடந்தார். அந்தக் கடையில்

இரண்டு மூன்று பேர் கதைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களிடம் ‘தம்பியவை

குறை நினையாமல் லொறியைக் கொஞசம் தள்ளிவிடுங்கோ ஸ்டார்ட் நிண்டு போச்சு,

ஓடிவாங்கோ றோட்டுக்குக் குறுக்க நிக்குது’ என்று கெஞ்சினார். முதுகில்

தடவி அவர்களை அவசரப்படுத்தினார். தாகூருடைய நிலையைப் பார்த்தவர்கள்

உடனடியாகவே உதவிக்கு முன் வந்தார்கள். அதற்கிடையில் வாகனங்கள் பலாலி

வீதியில் வரிசையாக வந்து நிற்கத் தொடங்கிவிட்டன. மினிவான் ஒன்றிலிருந்து

ஒருவன் இறங்கி வந்து தாகூரைத் திட்டத்தொடங்கினான்.

ஏதோ ஒரு வழியாகப் பத்துப் பதினைந்து பேர் சேர்ந்து லொறியைச் சந்தியைக்

கடக்கும் வரை தள்ளிவிட்டார்கள். அப்படியிருந்தும் லொறி ஸ்ட்டார்ட்

வரவில்லை. தாகூர் அந்த இடத்திலிருந்து லொறியை எடுத்துச் செல்வதற்குப்

படாத பாடு பட வேண்டியதாகிவிட்டது. மோட்டார் சைக்கிள் திருத்தும்

கராச்காரனின் உதவியோடு ஸ்ட்டார்ட்டை வரப்பண்ணி அந்த இடத்தை விட்டுப்

புறப்பட்டார். ‘சீ என்ன மயிரு வாழ்க்கை எத்தனை பேரிடம் திட்டு வாங்க

வேண்டி வந்திட்டுது நாளைக்கே இந்த லொறியை விட்டு இறங்கி விடவேண்டும்.’ என

மனதுக்குள் சலிப்போடும் களைப்போடும் நினைத்துக் கொண்டார்.

தாகூர் இப்படி நினைப்பது இது ஒன்றும் முதல் தடவையல்ல. லொறி ஓட்டுணராக ஆன

இந்தப் பதினைந்து இருபது வருடங்களில் அடிக்கடி இப்படித்தான் நினைத்தும்

பலரிடம் கூறியும் இருக்கிறார்.

கோண்டாவில் உணவுக்களஞ்சியத்தில் தாகூர் ஒருவாறு லொறியைக் கொண்டுவந்து

நிறுத்திவிட்டார். ஆனால் உரிய இடத்தில் அவரால் லொறியை

நிறுத்தமுடியவில்லை. இன்னும் சற்றுநேரத்தில் ஆளையாள் தெரியாத

இருட்டாகிவிடும். ஓட்டமும் நடையுமாகச் சென்று தனது நிலமையைக் காவலாளரிடம்

கூறிவிட்டுக் களஞ்சியத்தின் ஓரமாக நின்ற சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு

வெளியேறினார்.

சைக்கிளின் பின் ரயருக்குக் காற்றுப் போதுமானதாக இருக்கவில்லை. அது

எப்போதும் அப்படித்தான் இருக்கும். இருட்டுப் பற்றிய யோசனை ஒரு பக்கம்

இருக்க, சாராயக்கடை பற்றிய இன்ப நினைவால் சைக்கிளை வேகமாக

ஓட்டத்தொடங்கினார். மத்தியானம் ஒரு துண்டுப் பாணைத் தவிர வேறு ஒன்றும்

சாப்பிடாமையும் உடம்பலுப்பும் சேர்ந்து அதிகமான சோர்வை தாகூருக்குக்

கொடுககத்; தொடங்கியது. ‘வயதாகி விட்டதால் இதெல்லாம் ஏற்படுவது வழமை

தானே.’ வைராக்கியத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டு தாகூர் போய்க் கொண்டிருந்தார்.

சற்றுத்தொலைவில் வீதிக்குக் குறுக்காக ஒரு ஆள் அமர்ந்திருப்பதைக்

கண்டார். உடனடியாகவே சைக்கிளின் வேகத்தைக் குறைத்து அருகில் சென்றவுடன்

அழுகைச் சத்தமும் கேட்டது. யாரது என்றார்? பின்பு தாகூர் கூர்ந்து

பார்த்ததில் அது ஒரு பெண் என்பதை அடயாளம் கண்டுவிட்டார். சைக்கிளை

விட்டிறங்கி யார் நீ?... ஏன் றோட்டிலிருந்து அழுகிறாய் என்று கேட்டார்?

அவள் பதில் கூறாமல் அதற்குப்பிறகுதான் இன்னும் அதிகமாக அழத்தொடங்கினாள்.

தாகூருக்குக் கோவம் தான் வந்தது. ‘ஏய் கேட்கிறது

விளங்கவில்லையே?......என்ன கறுமத்திற்கு றோட்டில் கிடந்து அழுகிறாய்..?

எழும்பிப் போய் கரையில் இருந்து அழவேண்டியது தானே..? மனுசன் வாற

களைப்பில் இது வேற……’என்று அலுத்துக் கொண்டே சைக்கிளை வீதியின் கரைக்கு

உருட்டினார்.

அந்தப் பெண் ‘ஐயா கொஞ்சம் நில்லுங்கோ, உங்காலயே போறியல் நானும் வாறன்’

என்றாள் அழுதவாறே ……தாகூருக்கு எரிச்சல் தான் வந்தது. ‘நான் தூரப்போறவன்

நீ வேறு யாரயாவது பார்த்துக்கொள் என்றார்.’ ‘ஐயா கும்பிட்டுக் கேட்கிறன்

நில்லுங்கோ’ என்றாள். தாகூருக்கு மனசில் ஏதோ சுருக்கென்றது……… ‘நீ எங்க

போகவேணும்….’ எனக்கேட்டார்? ‘நான் செம்மணிப் பக்கம் போகவேணும். நீங்கள்

போற தூரம் மட்டும் என்னைக் கொண்டு போய் விட்டுவிடுங்கோ’ என்றாள்.

அதற்குத் தாகூர் இவ்வளவு நேரமும் இஞ்ச என்ன செய்தனி…? ஏன் நடு றோட்டில்

கிடந்து அழுகிறாய்…?புருசனோட சண்டையோ….? பிள்ளைகளில்லையோ…..? ஏதாவது

வருத்தமோ…..?’ என்றவாறு தாகூரின் கேள்விகள் அடுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்க

எல்லாக் கேள்விகளிற்கும் அவளிடமிருந்து நிதானமாக விடை

கிடைத்துக்கொண்டிருந்தது….. சற்று நேரம் இருவரும் ஒன்றும் பேசாமல்

தலையைக் குனிந்தபடி நடந்து சென்றனர். ‘விரிவான உரையாடல் எதிரியையும்

பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் நண்பனாக்கும் சாத்தியம் உள்ளதைப்போல.’

தாகூர் மெதுவாக சைக்கிளில் ஏறினார். அந்தப் பெண்ணையும் சைக்கிளின்

பின்னால் ஏற்றிக் கொண்டார். சைக்கிள் தள்ளாட்டத்துடன் ஓடத்தொடங்கியது.

தாகூர் தன் பார்வைக்குறைபாடுபற்றியும் முன் கூட்டியே அவளிடம்

சொல்லிவைத்தார். இப்போது தாகூருக்குப் பாதைகாட்டியாக அந்தப் பெண்

மாறியிருந்தாள். சில இடங்களில் தாகூரால் சைக்கிள் ஓடமுடியாமல் போகும்

போது நிறுத்திவிடுவார். ஆனால் அவளை சைக்கிளை விட்டு இறங்க வேண்டாம் என்று

சொல்லுவார். ‘என்னதான் இருந்தாலும் தாகூருக்கு வைராக்கியம் அதிகம்தான்.’

தாகூரின் தொழிலைப்பற்றி அந்தப் பெண் விசாரித்தாள். தாகூர் தனது லொறி

ஓட்டும் தொழிலைப்பற்றிச் சொன்னார். மிகுந்த சிரமத்தின் மத்தியில்; இன்று

தான் வந்து சேர்ந்ததையும் சொன்னார். அப்படிச் சொல்லும் போது இடைக்கிடை

சிரித்தும் கொண்டார். ‘ஏன் இந்த வயதிலும் உழைக்கிறீர்கள் பிள்ளை குட்டி

இல்லையோ….?’ என்று அவள் கேட்டாள்? சில வினாடிகள் அங்கு மௌனம் நிலவியது.

பிறகு தாகூர் பேசத்தொடங்கினார்.

‘எனக்கு உறவுகள் என்று சொல்வதற்கு இப்போது யாரும் இல்லை. தேவையும்

இல்லை. உடம்பில சத்திருக்கும் மட்டும் உழைப்பம். ஏலாத காலத்தில ஒரு

மடத்தில போய் விழவேண்டியதுதான்;’. தாகூர் பேசும்போது அதிகம்

உணர்ச்சிவசப்படுபவராக இருந்தார். அதன் அர்த்தம் எதிர்மறையானது. உறவுகள்

தனக்கு இல்லையே என்பதன் வெளிப்பாடுதான். ‘நான் இருபத்தியெட்டு வயசில

கலியாணம் செய்தனான். பதினேலு வருசம் சீமாட்டியோட ராஜ வாழ்க்கை

வாழ்ந்தனான் பிள்ள. அவள் வருத்தம் வந்து செத்த பிறகு என்னுடைய வாழ்க்கை

தெருவுக்கு வந்திட்டுது. எனக்கு மூன்று பிள்ளைகள். மூன்றும் பெடியள்தான்.

என்ன செய்வது குடுத்து வைக்கவில்லை. ஒருத்தன் இயக்கத்திற்குப் போன சில

நாட்களிலேயே இறந்து போனான். மற்றவனை எங்கட வீட்டு வாசலிலேயே கண்ணுக்கு

முன்னால் யாரோ சுட்டுக்கொன்றார்கள். கடைசி மகனை பெரிய கஸ்ட்டப் பட்டுப்

படிக்க வச்சன். அவனுக்குச் சரியாகப் படிப்பு வரவில்லை. இங்க இருந்தால்

உயிரோட விடமாட்டார்கள் என்று, கடன் பட்டு அவனை சுவிசுக்கு அனுப்பினன்.

கொஞ்சக்காலம் அடிக்கடி கதைச்சான் காசும் அனுப்பினவன். பிறகு அவனுக்கு

என்ன நடந்ததோ தெரியவில்லை. எப்ப பார்த்தாலும் வேலையில்லை…வேலையில்லை

என்று சொல்லுவான். அவ்வளவுதான் இப்ப எங்க இருக்கிறான் என்றே தெரியவில்லை.

நானும் கும்பிடாத கடவுள் இல்லை’……தாகூர் பெருமூச்சு விட்டார். சைக்கிள்

ஓடுகிறதா நிறகிறதா என்று தெரியாமல் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

‘ஏன் நீங்கள் பிறகு வேற கலியானம் செய்திருக்கலாம் தானே? இவ்வளவு காலமும்

தனியக் கஸ்ட்டப் பட்டிருக்கிறியள்’ என்று கேட்டாள் அவள். கேட்கும் போதே

மூக்கைச் சீறிக்கொட்டினாள். அவள் அப்படிச் செய்யும் போது அடிக்கொரு தரம்

அவளுடைய கைகள் தாகூரில் பட்டது. தாகூருக்கு உடம்பில் சிறு மாற்றம்

அவ்வப்போது ஏற்பட்டது. ‘அப்படியெல்லாம் செய்ய வேண்டும் என்று எனக்கு

அப்போது தோன்றவில்லை. இப்படியொரு கஸ்ட்டம் வருமென்று முன்பே

தெரிந்திருந்தால் கட்டாயம் செய்திருப்பன். மனுசருடைய வாழ்வு எப்போது

எப்பிடி மாறுமென்று யாருக்குத் தெரியும்….’? என்றார் தாகூர்.

‘எனக்கு அந்தக் காலத்தில் எத்தனையோ கலியாணம் பார்த்தும் ஒன்றும்

பொருந்தி வரவில்லை. மீறி வந்தவர்களும் சீதனம் அதிகமாகக் கேட்டார்கள்.

அப்பா பிடிவாதக்காரர் ஒன்றுக்கும் உடன்படவில்லை. எனக்குக் கடைசிவரை

கலியாணம் சரிவரவேயில்லை.’ என்று அவள் கூற ‘ஏன் யாரையாவது கூட்டிக்கொண்டு

ஓடாமல் விட்டாயே…’? என்று சொன்னார் தாகூர். அவளும்;;; ஏற்றுக் கொண்டது

போல் தலையாட்டிவிட்டு ‘எனக்கு அப்படியாவது ஒரு சனியன் வந்து

தொலையவிலிலையே இப்ப நினைக்கும் போது வேதனையாக இருக்கிறது’ என்றாள்.

தாகூர் என்ன நினைத்தாரோ தெரியவில்லை. ‘இப்ப உனக்கு என்ன வயதாகிறது’ என்று

கேட்டார்? அவர் கேட்டு முடிக்கும் முன்பே அவள் ‘ஐம்பத்தி நான்கு’

என்றாள்.

சைக்கிள் ஒரு பெரிய ஒரு பள்ளத்தில் விழுந்தது. இருவரும்

இறங்கிவிட்டார்கள். ‘நடந்து போவமே’ என்று கேட்டாள் அவள். தாகூர் அதற்குச்

சம்மதிப்பவர் போல் தெரியவில்லை. தான் இப்போது எந்த இடத்தில் நிற்கிறேன்

என்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார்.கொக்குவில் பொற்பதிச்

சந்திக்கு அருகாமையில் வந்து விட்டோம் என்பது தெரிந்தது. ‘பரவாயில்லை

பின்னுக்குக் கொஞ்சம் காற்றுக் காணாது நீ வந்து முன்னுக்கு

ஏறிக்கொள்கிறாயா’ எனக் கேட்டார் தாகூர்? அவள் மறுப்புக்கூறவில்லை

ஏறிக்கொண்டாள். முன்பை விட தாகூருக்கு இப்போது தான் சைக்கிள் ஓடுவது

கடினமாக இருந்தது. காட்டிக் கொள்ளாமல் சமாளித்தார். அவரது வலது கால்

அவளது தொடையின் பின் புறத்தில் உரசத் தொடங்கியது. தாகூருக்குச்

சங்கடமாகவும் அதேநேரம் தவிர்க்கமுடியாமலும் இருந்தது. ஆனாள் அவள் இதை ஒரு

பொருட்டாகத்தானும் எண்ணாதது போல் இருந்தாள். பின்பு தாகூரும் பழக்கப்

பட்டுவிட்டார்.

சைக்கிள் திருநெல்வேலிச் சந்தியை நெருங்கிக் கொணடிருந்தது. தாகூருக்கு

எண்ணற்ற நினைவுகள் வந்து போயின. அவருடைய மனைவி இறந்த பின்னர் வாழ்ந்து

வந்த கடந்த இருபத்தியைந்து வருடவாழ்வில் இன்று தான் அதிக சந்தோசம்

கொள்வதாக உணரத்தொடங்கினார். அதற்கு என்ன காரணம் என்பது தாகூருக்குப்

புரியத் தொடங்கிவிட்டது.

குனிந்து அவளது காதருகில் ‘இப்போது வீட்டில் யாரும் உன்னைத் தேட

மாட்டார்களா’ என்று கேட்டார்? ‘யார் தேடுவது…? என்னை நான்தான்

தேடவேண்டும்’ என்று கூறிக்கொண்டே சிரித்தாள். தாகூருக்கு மனதில் பல்வேறு

நினைவுகள் தோன்றி மறைந்தன. சிலவற்றைப் பேசிவிடவேண்டும் என்று

வாயெடுத்தார் ஆனால் பேசவில்லை. தாகூருடைய இரண்டு கைகளும் அவளுடைய

உடம்பில் முட்டியும் முட்டாமலும் இருந்தன. சைக்கிள் இப்போது தாகூரின்

திருநெல்வேலிச் சாராயக் கடையைக் கடந்து சென்று கொண்டிருந்தது. தாகூருக்கு

அது பற்றியெல்Aலாம் இப்போது அக்கறையில்லை. அவளிடம் கேட்டுவிடுவோம்….

கேட்டுவிடுவோம் என்று நினைப்பதும் அவள் என்ன நினைப்பாளோ என்ற தயக்கத்தால்

கேட்காமல் போவதுமாக அவர் நிலையிருந்தது. வருந்தினார், சோர்ந்தார்,

முறுகினார் இப்படியாக இருந்த தாகூர் ‘நீ என்னுடன் வந்து விடுகிறாயா…’?

என்று கேட்டேவிட்டார்.அவள் உடனடியாகப் பதில் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

தாகூருக்கு என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை. ‘நான் கேட்டது பிழைதான’; எனத்

தாழ்ந்த குரலில் கூறிவிட்டு பதிலுக்காகக் காத்திருந்தார்.

‘அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை நான் இன்று கட்டாயம் வீட்ட போகவேணும்’

சோர்வாகச் சொன்னாள். அவளுடைய பதிலில் ஆண்களின் மன எண்ணங்கள் பற்றிய

அனுபவம் இருந்தது, சர்வசாதாரணமிருந்தது, மீதமிருக்கும் வாழ்வு பற்றிய

பயமிருந்தது, எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக தனிமையின் இயலாமை அவளைத்

தோற்கடித்துக்கொணடிருந்தது……….. ஏன்….?; எதற்கு….? என்றெல்லாம் கேட்கும்

நிலையில் தாகூர் இல்லை…. அவருடைய மூச்சுச் சத்தம் அவளுக்கு நன்றாகக்

கேட்டது. அவரின் உடம்பு வியர்வையால் நனைந்து போய்க்கிடந்தது.

உள்ளங்காலில் இருந்து உச்சந்தலைவரையும் சூடு அனல் பறந்தது.

ஏதோ ஒன்றைச் செய்தாகவேண்டும் என்பது மட்டுமே தாகூரின் முழு எண்ணமாக

இருந்தது. ‘அப்படியென்றால் நான் இன்று உன் வீட்டுக்கு வரட்;டுமா’ என்று

கேட்டார்…? ‘தாராளமாக வாருங்கள்’ என்றாள் அவள். இப்போது தாகூர் அந்தப்

பெண்ணுக்கு ஏதோ ஒரு விதத்தில் உறவுடையவர் போன்றதான உணர்வில் மிதந்தார்.

அந்த மிதப்பில் கர்வம் இருந்திருக்கலாம். வாழ்வின் முழுமைகூட இருக்கலாம்.

அவள் தாகூருடன் அதிகம் பேசுவதுமில்லை, பேசாமல் இருப்பதுவுமில்லை,

தாகூருடைய சில்மிசன்களுக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கவுமில்லை ஆனால் அவரைத்

தூண்டும்படி நடந்து கொள்ளவுமில்லை. அவள் ஒரு பெண்ணுக்குரிய பண்புகளுடன்

நடந்து கொள்வது தாகூருக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. இவளுடனேயே மிகுதிக்

காலத்தைக் கழித்து விடலாம் என்று முடிவு பண்ணிக் கொண்டார்.

‘நீ இரவு என்ன சாப்பாடு செய்து வைத்திருக்கிறாய்..’? என்று கேட்டார்.

அவள் ‘ஒன்றுமில்லை இனித்தான் போய்ச் செய்ய வேண்டும். வீட்டில் ஒன்றும்

போய்ச் செய்வதற்கில்லை. ஏதாவது கடையில் வாங்கிப் போவம் என்றிருக்கிறேன்.’

என்றாள். ‘அப்படியானால் இரண்டுபேரும் கடையிலேயே சாப்பாடு எடுப்போம’;

என்றார் தாகூர். ‘காசுக்கெல்லாம் என்னசெய்கிறாய்’? ‘யாராவது உதவி

செய்கிறார்களா?’ ‘இல்லாவிட்டால் வேலை ஏதாவது செய்கிறாயா’? என அவர்

கேட்டபோது அவள் ‘ஏதோ காலம் போகிறது’ என்று மட்டும் சலிப்புடன் கூறினாள்.

அதற்கு மேல் தாகூர் கேட்கவில்லை. ஏதாவது தவறான பதில் வந்துவிட்டால்

தன்னால் தாங்கமுடியாது என விட்டுவிட்டார்.

சைக்கிள் கல்வியன் காட்டுச் சந்தியை வந்தடைந்தது. ஒரு

குடும்பவத்தவர்களைப்போலவே இருவரும் சைக்கிளை விட்டு இறங்கிப்

பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள் இருவருடைய உரையாடல்களும் நீண்ட நாட்கள்

பழகியவர்கள் பேசிக்கொண்டிருப்பது போலவே தோன்றியது. அருகிலிருந்த

சாப்பாட்டுக்கடையின் வெளிச்சத்திலிருந்து பத்தடி தூரம் வரை விலகியே

நின்றார்கள். தாகூர் அவளை சைக்கிளுக்கு அருகில் நிறுத்திவிட்டு சாப்பாடு

வாங்குவதற்குக் கடைக்குச் சென்றார். கடையில் என்ன சாப்பாடு இருக்குதென்று

கேட்டார். கொத்து றொட்டி மாத்திரமே இருந்தது. தாகூர் முன்பெல்லாம் என்ன

சாப்பாடு என்று விசாரிப்பதில்லை. அவர் மனம் தாகூர் இப்போது

குடும்பத்தவராகிவிட்டார் என்பது போலவே இருந்தது. கடையை விட்டு

வெளியேறி அவளிடம் வந்தார். ‘உனக்குக் கொத்துறொட்டி பிடிக்குமா’ என்று

கேட்டார்? அவள் ‘ஆம்’ என்பது போல் தலையாட்டினாள்.

‘முட்டைக்கொத்துறொட்டியா இறைச்சிக்கொத்துறொட்டியா வாங்கட்டும்’ எனக்

கேட்டார்? ‘உங்களுக்கு எது பிடிக்குமோ அதை வாங்கி வாருங்கள்’ என்று

கூறியனுப்பினாள். மனம் துள்ளியது முதுமை ஒரு பொருட்டேயல்லாமல் போனது.

தாகூருக்கு இனி உல்லாம் அவள் தான் என்று முடிவுகட்டிக்கொண்டார்.

றொட்டிகளும்; முட்டைகளும் அதிகமாகச் சேர்த்துச் சாப்பாடு தயாராக்கி;யது.

காலையிலிருந்து சுருட்டுப் பற்றாமையால் வாய் புளிக்கத் தொடங்கியது.

இரண்டு சிகரெட்டுகளை வாங்கி ஒன்றைப் பற்றவைத்துக் கொண்டு மற்றையதை

பொக்கற்றுக்குள் போட்டார். தாகூர் ஒருநாளுமில்லாது இன்று சிகரெட்

பற்றுவதை கடைக்காரர் கிண்டல் பண்ணிக்கொண்டே கொத்துறொட்டியைக் கொடுத்தார்.

புதுக்குடும்ப வாழ்வு பற்றியே மனம்யோசித்தது. அதற்காக மனம் தவித்தது.

தாகூர் சைக்கிளை நோக்கி விரைவாக நடந்தார். வெளிச்சத்தில் இருந்து

இருட்டுக்குள் வந்தவுடன் ஒன்றும் தெரியவில்லை. கண்ணைச் சுருக்கியவாறு

உற்றுப்பார்த்தார். சைக்கிள் நின்றது. அந்தப் பெண்ணைக் காணவில்லை.

சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார் ஒருவரையும் காணவில்லை. அருகில் இருந்த

ஒழுங்கைக்குள் யாரோ நிற்பதுபோலத் தெரிந்தது. அருகில் சென்று பார்த்தார்.

அது வேறு யாரோ என்பது தெரிந்தது….. மீண்டும் கடைப் பக்கம் சென்று

பார்த்தார் அங்கும் இல்லை. சைக்கிளுக்கு முன் பக்கம் வந்து பிள்ளை…பிள்ளை

என்று கூப்பிட்டுக்கொண்டே அருகில் இருந்த பெற்றோல் கடைப்பக்கம் வேகமாக

நடந்தார். தாகூருக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை. ஒரு வேளை வேறு யாராவது

அவளை……சீ அப்படியிருக்காது. இவர் தேடிய எந்த இடத்திலும் அவள் இல்லை.

எங்கு போயிருப்பாள்? சில நேரம் ஓடியிருப்பாளோ? ஏன் ஓட வேண்டும்?

தாகூருக்கு ஒரே குழப்பமாக இருந்தது. நன்றாகத்தானே என்னுடன் வந்தவள்.

வீட்ட போட்டாளோ? சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு செம்மணிப் பக்கம் வேகமாக

ஓடினார். நீண்ட தூரம் சென்று பார்த்தும் அவள் இல்லவேயில்லை. ஒரு வேளை

அருகில் எங்காவது போயிருந்து திரும்பி வந்து

என்னைத்தேடிக்கொண்டிருப்பாளோ? என்று நினைத்த தாகூர் உடனடியாகச்

சைக்கிளைத் திருப்பினார்.மீண்டும் அலுப்பும் வேதனையும் உடம்புக்குத்

திரும்பியது. மூச்சு வாங்க ஓடிவந்து அவளை விட்டுப்போன அந்த இடத்தில்

பார்த்தார். இல்லை..இல்லை..இல்லை.

அவரால் எதைப்பற்றியும் சிந்திக்க முடியவில்லை. சைக்கிளைக் கடையோரமாகச்

சாத்தி விட்டு அடுத்த சிகரெட்டையும் மூட்டினார். மனம் தேடு… தேடு என்று

விரட்டியது. அவரால் இந்த இருட்டில் தேடமுடியுமா? எங்குதான் போய்த்

தேடுவது. தாகூர் நம்பினாரே. அவளைக் கடைசிவரை மோசமானவள் என்று மனம்

நினைக்கவில்லையே. அவளிடம் இரக்கமும் அன்பும் ஆதரவும் கிடைக்கப்போகிறது

என்று நம்பினாரே. முட்டாள்த் தனமான நம்பிக்கை. எத்தனை வகையான மனிதர்கள்

இந்த உலகில் இருக்கிறார்கள். தாகூருக்குக் கத்தி அழவேண்டும் போன்று

இருந்தது. நீண்ட நேரம் அந்த இடத்திலேயே நின்றிருந்தார். திடீர் என்று

சாராயக் கடை நினைவு தோன்றவே சைக்கிளைத் திருநெல்வேலிப்பக்கமாக உருட்டத்

தொடங்கினார். யாரோ பின்புறமிருந்து ஐயா என்று கூப்பிடுவது போலக் கேட்டது.

திரும்பிப் பார்த்தார். தாகூருக்கு அந்த இருட்டை விட உலகம் இருளாய்த்

தெரிந்தது, மனிதர்கள் இருளாய்த் தெரிந்தார்கள். தாகூர் நீண்ட

நாட்களாகியும் அதே இடத்தில் நிற்கிறார்.

முற்றும்

பெண்ணியாவின் இது நதியின் நாள் கவிதைத்தொகுப்பை முன் வைத்து

2011-09-17T07:46:00.000-07:00

தொண்ணூறுகளின் நடுப்பகுதியிலிருந்து எழுதிவரும் பெண்ணியா, இதுவரை ‘என் கவிதைக்கு எதிர்த்தல் என்று தலைப்புவை’ மற்றும் ‘இது நதியின் நாள்’ ஆகிய இரண்டு கவிதைத் தொகுப்புக்களை வெளியிட்டிருக்கிறார்.

‘இது நதியின் நாள்’ கவிதைத் தொகுப்பு 2008ஆம் ஆண்டு, மார்கழி மாதம் வெளிவந்திருக்கிறது. இத்தொகுப்பில் காணப்படும் அதிகமான கவிதைகள் 2007- 2008 ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் எழுதப்பட்டுள்ளன. இலங்கையைப் பொறுத்தவரை இந்தக்காலப்பகுதி யுத்தத்தின் கோரப்பிடிக்குள் சிக்குண்டிருந்தமையால் இங்கு வாழ்ந்த எல்லா இன மக்களும் ஏதோ ஒரு வகையில் அதன் பாதிப்புக்குட்பட்டேயிருந்தனர். ஆதலால் இக்காலப்பகுதியில் எழுந்த அனேகமான படைப்புக்களில் அதைப்பற்றிய பதிவுகள் உள்ளதை அவதானிக்க முடிகிறது. இதற்கு மாறாகப் பெண்ணியாவின் கவிதைகள் இதினின்றும் விடுபட்டுத் தனிமனித நெகிழ்வுகள், உடைவுகள், வலிகள், இயலாமை பற்றியே தன்னை அதிகமும் வெளிப்படுத்துகின்றன. தவிரவும் பெரும்பாலான கவிதைகள் பெண்மொழி பேசுவையாகத் தம்மை இனங்காட்டுகின்றன.

‘கயல்விழி விரிந்த தோள்’ எனும் கவிதையில் ‘படுக்கை விரிப்பைச் சரி செய்வதையும் புதிய சமையலைக் கண்டுபிடிப்பதையும் விட இந்த உலகம் விரிவதேயில்லை’ என்று மிகவும் எளிமையான புழங்கும் வார்த்தைகளால் தன்னைச் சுற்றியுள்ள சமுகத்தின் மீது உள்ள வெறுப்பையும் சினத்தையும் வெளிப்படுத்தி நிற்கின்றார். ‘நிகழ்தல்’, ‘அரசியாகும் ஓர் கழுகு’, ‘பூக்கள்’, எனத்தொடரும் இவருடைய ஒரு சில கவிதைகளை வாசித்துணர்கையில் பெண்களின் நெருக்கடியான பொழுதுகளைப் பேசுவதோடு ஆண் உறவுகள் மீதான கேள்விகளோடும் அவையுள்ளன

‘இரவினில் நீ

இரைந்து கத்துகிறாய்

பகல்களையும்

விட்டுவிடாமல்

உன்

அவதூறு கொண்டு

அலங்கரிக்கத்தொடங்குகிறாய்...’

என்று கவிதையின் ஆரம்பத்திலேயே பேச்சு மொழிச்சாயல் பூசப்பட்டு அது தன்னை நெகிழ்த்திக் கொள்வதால் கவிதை பலமின்றிப் போய்விடுகிறது.

இறுதியில்

‘இதற்கெல்லாம் பதிலாய்

அவள் தன்னை

ஆழ்ந்த மௌனத்தில்

வெளிப்படுத்திக்கொண்டேயிருக்கிறாள்’

என கவிதையின் முடிவில் பெண்ணியா தனக்கான அவதானிப்பை வெற்றிகரமாகத் தக்கவைத்துக்கொள்கிறார். இது போன்றே ‘காதல், நீலமான இரவு’ எனும் கவிதையிலும் பெண்ணியாவின் ஆளுமை சுயம் பேசுதல் எனும் வகை பாகத்தினூடாக வெளிப்படுகிறது.

‘ஆண்மை வழியும் இரவில்

இராப்பிச்சைக்காரனின்

கெஞ்சலும் தோற்றமும்

மிகைப்பட

கையேந்துகிறாய் ஒரு இரவுக்காக...’

என்று தன்னுடைய பிறிதொரு கவிதையில் அந்தரங்கங்களையும் கூட விட்டுவைக்காமல் பேசியிருக்கிறார். அனார், பகிமாஜஹான், சலனி போன்ற ஏனைய கவிஞர்களோடு ஒப்பிட்டுப்பார்க்கின்றபோது பெண்ணியாவின் கவிதைகள் பெண் ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான குரலாக வெளிப்படுகிறது எனலாம்.

‘இரவுநேரத் தொ ழிலாளி தன் பங்கிற்கு இரவினில் எழுகிறான் மரங்களை வெட்டுகிறான் அவர்களுக்கான உணவினையும் சமைக்கிறான்...’ இவ்வாறு தொடர்ந்து செல்லும் வரி வார்த்தைகள் இறுதியில் ‘தனக்கான ஒரு நிமிடம் தானும் ஒதுக்கமுடியாத தொழிலாளி எதற்காய் தொழில் புரிகின்றான்...?’ எனத் தன்னை எதிர்ப்பால் நிலையில் உருவகித்து எதுவுமற்றுப் போகின்ற வாழ்க்கையினை உணரவைக்கிறார். பெண்ணியாவிற்கு இந்தக் கவிதை ஓர் ஆறுதல் நிலையைத் தரலாம், உலகில் எத்தனையோ தாய்மார்கள் இரவு நேரத்தொழிலாளிகளாகவே வாழ்ந்து வாழ்வை நிறைவும் செய்திருக்கிறார்கள் என்பது உண்மையே.

‘என் குழந்தை ஓவியம்’ என்னும் பெண்ணியாவின் கவிதை அவருக்குக் கைவரப்பட்ட ஓர் கவிதையாக வெளிப்படுகிறது. உண்மையில் கவிதை, எழுதுவதற்கான ஓர்

படைப்புக்கலையல்ல: அது அனுபவங்களால் தன்னைக் கட்டிக்கொள்கிறது அல்லது செய்யப்படுகிறது என்றேதான் கூறவேண்டும். ஏனெனில் கவிதையுணர்வு எல்லோருக்கும் வாய்த்துவிடும் ஒன்றல்ல. அது பல தடவைகள் கவிஞர்களையே ஏமாற்றியும் விடுகிறது. (மேற்படி கவிதையில் குழந்தை பற்றிய செயலுணர்வுகளை நம்மில் தொற்றவைத்தாலும்) ‘தனித்த இடைவெளியில் அவன் வரைந்த சுவர் ஓவியங்களின் உருவங்கள் இறங்கி வந்து அவனை ஒத்த பாவனைகள் செய்து தங்கள் தங்களின் இடங்களில் உறைகின்றன என் வீடு முழுக்க ஓரு குழந்தையால் நிரப்பப்பட்டிருக்கிறது.’

எனும் இந்த வரிகளில் கவிதையில் ‘மௌனம்’ என்று சொல்லப்படுகின்ற உச்ச நிலை வெளிப்படுகின்றது. இது போன்ற பெண்ணியாவின் அனேகமான கவிதைகளில் குறிப்பிட்ட வரிகள் கவிதையின் நுண்ணுணர்வை வெளிப்படுத்துகின்றன.

பெண்ணியாவைப்பற்றிச் சலனி குறிப்பிடும்போது ‘இந்தச் சமூகம் பெண்ணுக்கென வழங்கியிருக்கும் வாழ்வை நன்கறிவேன். இதற்குப் பெண்ணியாவும் நானும் எனது நண்பிகளும் விதிவிலக்கானவர்கள் அல்ல. எனவே இந்த வாழ்வு, சமூகப்போக்குமீது பெண்ணியா ஆற்றும் எதிர்வினை என்னுடையதும் தான்’ எனக்குறிப்பிடுகிறார்.

ஒரு சமூகத்தின் மீது எதிர்வினையாற்றுதல் என்பது அதனுடைய பல பாகங்களையும் பல பரிமாணத்தன்மையில் நோக்குதலையே கொண்டிருத்தல் வேண்டும். தவிர எதிர் வினையாற்றலால் நாம் சாதித்துக் கொள்பவை யதார்த்தத்தில் பெரும் வெற்றிடமாகவே இருந்தும் விடுகின்றது. இது கூர்ந்தும் நோக்கப்படவும் வேண்டியது. ஆண் ஒடுக்குறவுக்கெதிராக அவ்வது ஆண் வெறுப்புணர்வைப் பேசும் பெண்மொழிகள் பெரும் துக்கத்துக்குரியதாகவே இருந்து விடுகின்றது. ஏனெனில் குறித்த கவிஞர்கள் படைப்புணர்வுகள் இதற்குப்பின் வாழ்வை எதிர் கொள்ளல் என்பது பெரும் போராட்டங்களுடே அமைந்தும் விடுகின்றது. பெண்ணியா தனது எல்லாக் கவிதைகளுக்கும் அப்பால் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார். அதற்கு அப்பாலும் அவர; செல்ல வேண்டியபாதை இருந்துகொண்டேயிருக்கிறது.

(நன்றி மறுபாதி)

அவருடைய அறை வெட்கப்படவேண்டும்

2011-09-15T09:13:00.000-07:00

சில்வெஸ்ட்டரின் அறை அழுக்காய் இருக்கிறது

அவருடைய நாற்காலி ஒருக்கழித்திருக்கிறது

அவரது உள்ளாடை வெளி யன்னல் கம்பிகளில் சுருண்டு கிடக்கிறது

படுக்கைவிரிப்புக்களிலிருந்து மக்கிப்போன மணம் கிளம்புகிறது

விளக்கிலிருந்து புறப்படும் ஒளி திருப்தி தருவதாக இல்லை

அவருடைய துவாய் கிழிந்தபடி ஒரு மூலையில் கிடக்கிறது

மேலும் ஒரு ரவிக்கை தொலைக்காட்சிப்பெட்டிக்கு அடியில்

சிக்கிக் கிடக்கிறது

அவருடைய கவனக்குறைவால் இரண்டு வௌவால்கள்

அறையின் உள்ளே குடியேறிவிட்டன

அவரது புத்தகங்கள் நடு அறையில்

மறைவாகத் தம்மை இறுக்கிக் கொண்டு நெரிகின்றன

அவருடைய கட்டிலில் மொக்கட்டயன் பூச்சி நித்திரை கொள்கிறது

மற்றும் அவருடைய மணத்தையுடைய ஒரு ஈ

அங்கே சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறதுஇல்லாவிட்டால்

தப்பித்தலுக்கான வழிதெரியாமல் மாட்டிக்கொண்டுள்ளது

வர்ணம் குறைந்த பக்கச்சுவரில் ஒரு நவீன ஓவியம்

புரிதலின்றித் தொங்கிக்கொண்டிருப்பதாக அலுத்துக்கொள்கிறது

அந்த அறை வெட்கப்படவேண்டும்

ஏனெனில் சில்வெஸ்ட்டரின் அறை அழுக்காய் இருக்கிறது

இவை போன்றவற்றைத்தான் நான் அங்கு பார்த்து அறிந்து கொண்டேன்.

தீபச்செல்வனுக்கு விருது

2011-09-15T07:54:00.000-07:00

கேட்கச் சந்தோசமாக இருக்கிறது. குறைந்த வயதில் உனக்கு இந்த விருது கிடைக்கிறது. உண்மையில் கிடைக்க வேண்டிய விருதுதான். விமர்சனங்கள் வேண்டுமானால் எப்படியும் வரலாம். ஆனால் உரிய காலத்தில் குறிப்பிடப்படவேண்டிய விடயங்களை, எழுத வேண்டிய சம்பவங்களை,உன்னால் முடிந்தளவு செய்திருக்கிறாய் என்றே எனக்குப் படுகின்றது. நீ சோபா சக்திக்கு வழங்கிய பேட்டியில் எனக்குக் கருத்து வேறுபாடு இருக்கிறது. அது உனக்கும் தெரியும் அதைப்பற்றி இப்போது நினைத்தால் உனக்கே அது பலவீனமாகத்தான் தெரியும். அந்தப்பேட்டிக்கான எனது கருத்துப் பகிர்வை இப்போது நீ மீண்டும் பார்த்தாலும் அதில் இருக்கும் நியாயப்பாட்டைப் புரியலாம். அதைவிடுத்து தீபச்செல்வனின் இலக்கிய செயற்பாட்டில் எனக்கு முரண்பாடு இருந்ததில்லை சில போதாமைகள் அவ்வப்போது காணப்பட்டாலும் தொடர்ச்சியான உனது உழைப்பிற்கு எனது மனதார்ந்த பாராட்டுக்கள்.

உதயன்,சுடரொளி,தினக்குரல்,குமுதம்,இருக்கிறம், போன்ற பல்வேறு பத்திரிகைகளில் உன்னுடைய கட்டுரைகளைப் படித்திருக்கிறேன். “எமது நாட்டில் நேர்மையானதும் தாராளமனதுடனும் அரசியலில் செயற்படுவதற்கு யாருக்கும் இப்போது அதற்கான வெளியிருக்கிறதா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை. நேர்மையானதோர் அரசியலை நாங்கள் நெருங்குவதற்கு இன்னும் பல நூறு வருடங்கள் ஆகலாம் அல்லது அந்நிலமை எமக்குக் கிட்டாதும் போகலாம்.” இப்படியானதொரு சூழலில் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு இனத்தின் சார்பாகவும் மற்றோர் இனத்தின் அதிகாரத்திற்கு எதிராகவும் பத்திரிகைத்துறையில் செயற்படுவது உண்மையில் சவாலான விடயம் தான். அவ்வாறு நீ இயங்குவது வியப்பளிக்கிறது. மேற்படி விடயங்களை அவதானத்தில் கொண்டுதான் விருதுகளை வழங்குவார்கள். ஆகவே இந்த விருதிற்குத் தீபச்செல்வனைத் தேர்ந்திருப்பது பாராட்டத்தக்க விடயம். வழங்கப்படும் விருதும் பாராட்டத் தகுந்த விதத்தில் இருந்தால் இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சி. பின்னர் அதைப்பற்றிப் பேசுவோம். எவ்வாறு இருந்தாலும் தீபச்செல்வனுக்கு உரிய காலத்தில் கிடைக்க இருக்கும் விருதிற்கு நண்பர் என்னும் முறையில் எனது மனதார்ந்த பாராட்டுகள். (விருது வழங்குவதற்கு முதல்நாள் இந்தக் கடிதம் தீபச்செல்வனுக்கு அனுப்பப்பட்டது.)

புனைவுப்பாம்பின் வருகை

2011-09-14T08:34:00.001-07:00

நீங்கள்

நின்ற இடத்திலிருந்து அகன்ற விதம்

மிகச் சாதாரணமானது ஆகையால்

நான் அச்சப்படாமைக்குக் காரணம் இருக்கிறது

சற்று முன்னர்தான்

உங்கள் புனைவுப் பாம்பு என்னுள் புகுந்திருக்க வேண்டும்

தன்னால் முடிந்தளவு வரைக்கும்

அது தன் விடத்தை என்னுள் கொட்டித் தீர்த்து விட்டது

இப்போது புனைவுப் பாம்பின் பயணம்

தாகம் கொண்டு மலையேறுகிறது

அகப்பட்ட கடவுளர்களைக்கூடத் துரத்துகிறது

உங்கள் பாம்பின் விடம் நீலம் இல்லை

சுத்த வெண்மை

நிறைந்த சமாதானம்போன்றது அது

நான் தனித்த அறையிலிருந்து யோசிக்கத் தொடங்குகிறேன்

சுற்றியுள்ள பொருட்களிளெல்லாம் பரவியிருக்கிறீர்கள்

நீங்கள் முனிவரும் இல்லை

கடவுளரும் இல்லை

திறந்திருந்த சாளரம் வழியே

ஒரு விருந்தினன் போன்று என்னிடம் வந்தவர் நீங்கள்

தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் தூக்குக் கயிற்றின் முன்னால்

இப்போது என் தலை தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறது.

சூரியப் புதையல்

2011-09-14T08:03:00.000-07:00

நேற்று நடுப்பகல் ஓரு சூரியனை மண்போட்டு மூடினேன்

மனிதாபிமானமாக அதன் ஒளியைத் தடைசெய்தேன்

சூரியப் புதையல் பற்றிய நினைவு வெகுநாட்களைப் பாழாக்கும்

அதற்காகவே சூரிய ஓவியங்களைப் பத்திரப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறேன்

அரையிருட்டில் மனம் நொருங்கி வாடையெழுகிறது

பின்னர் அந்த இடம் இயல்பாகிறது

நெடுஞ்சாலைப் பயணமொன்றில் அல்லது

பெருநகரொன்றை விட்டு விலகுகையில்

நான் தடுமாறக்கூடும் ஆதலால் தான் சொல்கிறேன்

இது கால ஒளித்தடையென்று

என் காலத்தில் புழுதிகொதிக்குமெனும் நினைவெழாது

பகலென்றும் இரவென்றும் கொண்டாடிய சொற்கள்

நழுவிப் பின் அதன் மரணத்தைக் கொண்டாடும்

எதற்காகவோ காமம் கொண்ட உடலங்கள்

இருளினுள்ளே விரைந்து கொண்டேயிருக்கும் அவற்றின்

தீரா வேட்டைச் சுனையில் மறைந்து கிடக்கிறது

ஒளியடங்கிய நிலத்தின் ருசி

புராணக்கடவுளாய் நீங்கள் உரைத்த வடிவம் அதோ

என் உள்ளங்கை மண்ணால் மூடுண்டு கிடக்கிறது

கோடியாண்டுகளாய் ஒளிர்ந்த சூரியனின்

விடுபடுதலைக் கொண்டாட ஆணிலிங்கங்கள் எழும்புகின்றன.

கூரைத் தகட்டின் கீழே என் உலகம்

2011-09-08T08:07:00.000-07:00

உடைந்த சுவர் ஒன்றில்

குறுக்கும் நெடுக்குமாகப் புறப்பட்ட

வெடிப்புக்கீறல்களில் தோன்றி மறையும் என் குழந்தையின் முகம்

கீச்சிடும் பறவைக்குஞ்சுகளின் மொழி நெஞ்சையள்ளும்

தூரத்தே எழும் பள்ளிக்குழந்தைகளின் ஒருமித்த குரல்கள்

வாழ்வை அர்த்தமிழக்க வைக்கும்

தூரப்பயணத்தின் முடிவில் வெறும் கையோடு

வீடடையும்போது கையிலிருக்கும் பணம்

யாருமற்ற தனிமையைச் சொல்லியழும்

என் எல்லாம் அழிந்த பின்னும் தோற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன்

ஒரு கூரைத்தகட்டின் கீழே

என் உலகம் இருக்குமென்னும் நம்பிக்கையிடம்.

ஹெல்மரும் நானும்

2011-08-22T00:07:00.000-07:00

“விட்டுக்கொடுப்புக்கள், அர்ப்பணிப்புக்கள், தியாகங்களின் சங்கமத்தால் மலராத இல்லற வாழ்வென்ன வாழ்வு”

ஒரு பாவையின் வீடு

அங்கம் -1

“ஹென்றிக் இப்சன் நோர்வே நாட்டு நாடக ஆசிரியார். யதார்த்த நாடகத்தின் தலைமகன் எனக்கருதப்படுபவர். ‘ஒருபாவையின் வீடு’ இவரது மிகச் சிறந்த நாடகம் எனப்படும். இந்த நாடகம் யதார்த்தவாதத்தின் இயல்புகளையும் சிறப்புற வெளிப்படுத்தி நிற்கிறது. நல்லதொரு நவீன சிந்தனையின் பாற்பட்ட கரு, நினைவில் நிலைத்திடும் பாத்திரங்கள், உள்ளுரை பொருள் கொண்ட உரையாடல்கள், கவித்துவ அழகு மிக்க மொழிநடை, யதார்த்தவாதத்தின் அரங்கமொழிச்சிறப்பு என்பன இந்த நாடகத்தின் சிறப்புகள். நவீனத்துவத்தின் ஆரம்பகால புரட்சிகர சிந்தனையின், கலைத்துவ வெளிப்பாட்டின் உயர் செழுமை உலகில் உள்ளவும் இந்த நாடகம் வாழும் எனலாம்.”

‘ஒரு பாவையின் வீடு’ நாடகம் பற்றிய விமர்சனத்தை வாசிக்கக்கிடைத்ததில் அளவில்லா மகிழ்ச்சியுடன் மேலும் எனது வாசிப்புத் தீவிரமானது.

நோறா எவ்வளவு நல்லவள், யாருக்கும் தீங்கு நினையாதவள். மனதில் மற்ற பெண்களைப் போன்று எல்லா ஆசைகளும் இருந்தாலும் தன் கணவராகிய ஹெல்மரது விருப்பத்திற்கே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாள். ஒருவேளை கணவனில் தான் அதிகம் அன்பு வைத்திருக்கிறேனா?........... அல்லது அவர் தன்னை அளவுக்கதிகமாகநேசிப்பதால் கட்டுண்டு கிடக்கிறேனா?............. இப்படி மனதில் எழும் கேள்விகளுக்கு இன்னும்தான் அவளால் விடைகாண முடியவில்லை. ஒரு அழகுப்பொம்மை போன்றே ஹெல்மரால் கையாளப்படுகிறாள். தன் மனைவியினுடைய எந்த ஒரு அசைவும் தனக்காகவே இருக்க வேண்டும். “என் தேவைக்கான ஒரு நுகர் பொருளோ நோறா” இந்த விபரீத எண்ணத்துடன்தான் ஹெல்மர் வாழ்ந்து வருகிறார்.

ஹெல்மரும்நானும்மட்டைத்தேளும்நோறாவும்ஒன்றுமேயில்லை ஒவ்வொரு வரிகளையும் நிதானத்துடனும் வியப்புடனும் வாசித்துக்கொண்டிருக்கும்போது குழப்பகரமான ஒரு சிறிய சத்தம் விட்டு விட்டுக் கேட்டபடியுள்ளது. சில வேளை தூரமாகக் கேட்கிறது. சில வேளை மிக அருகில்ணு கேட்பது போன்றுள்ளது. ஆரம்பத்தில் வாசிப்பில் இருக்கும் கவனக்குவிவு இதுபற்றி யோசிக்க விடவில்லை. ஆனால் இப்போது பிரச்சினைதான்.

சில்வண்டின் இரைச்சலில் எப்போதும் எல்லோருக்கும் இடைஞ்சல். ஆனால் அதன் உருவம் மற்றும் ஒலி பற்றியதான முற்கற்பிதங்கள் எம்மிடம் இருப்பதனால் பயமில்லை. இந்தச் சத்தம் அப்படியானதொன்றல்ல. ஒருதும்பி சீமெந்து நிலத்தில் தலை கீழாகக் கிடந்து சுற்றும்போது எப்படிக்கேட்குமோ அந்தச் சத்தத்திற்கு ஒப்பானது. ஸ்ர்ர் ...ஸ்ர்ர்.. என்று கேட்கிறது. மிக நெருக்கமாகக் கேட்கிறது. நான் திரும்பிப்பார்க்கும் போது சத்தம் நிறுத்தப்படுகிறது. என்னைச் சுற்றியுள்ள பொருட்கள், இடங்கள் அனைத்திலும் பார்வையைத் தேக்கித் தேக்கி அவதானத்துடன் தேடினேன் எதுவும் தென்படவில்லை. சிறிய ஏமாற்றத்துடன் வாசித்தலைத் தொடங்கினேன்.

‘பெண்ணென்று பிறந்து விட்டால் பெரும் பீழை இருக்கிறது.’ என்ற ஓர் வரியை மூன்று நான்கு தடைவைகன் வாசித்தேன். இது சரிதானா...? ஏன் அப்படி...?

யோசித்துப் பார்த்தேன் எனக்கு உடன்பாடில்லாமலும் பலமாற்று எண்ணச்சூழ்வும் வாசித்தலுக்கு சிறிது நேரம் இடையூறாக இருந்தது.

“பெண்ணைப் பரிவு நிலைக்கு உட்படுத்தல் அல்லது வலிந்த அனுதாபத்தைத் தேடவைத்தல் இந்த இரண்டுமே பெண்ணியத்திற்கு எதிரான செயல்” என்றே மனதுக்குப் பட்டது.

இறுதியில் “புதுமைப்பெண்ணை ஆசிரியர் உலகம் காணவைக்கிறார்” எனச் சொல்லப்படுகிறது யாரும் பெண்ணை புதுமைத்தேடல் உட்படுத்தவோ தேவையில்லை. பெண் தன் இயல்புகளோடு வாழும்போது விலகி நின்று அதை ஏற்றுக்கொள்ள முயற்சித்தல் அல்லது பகிர்ந்துகொள்ளல் இரண்டுமே சமநிலையைப் பேணும் வாழ்வில் இரகசியமானது இந்த இடர்பாடுகளைத் தாண்டி வாசிக்கிறேன். மிகவும் உற்சாகமான மனநிலையில் நோறா இருக்கிறாள். நாளை நத்தார் தினம். அதற்கு வேண்டிய பொருட்களை அவள் வாங்கி வந்திக்கிறாள். நத்தார் ஒளிநாள் மகிழ்ச்சியின் திருநாள். உலகுக்கு ஒளி தரவந்த தெய்வபாலனின் பிறப்பைக் குறிக்கும் நாள். இயேசுக்கிறிஸ்து என்றதுமே உலகின் பாவங்களை தான் சுமந்து சிலுவையில் அறையுண்டு மரித்துப் பின் உயிர்த்தெழுந்த வரலாறு நினைவை நிரப்பும்.

‘நத்தார்’ என்பது இங்கு ஆசிரியரால் குறியீடாகக் கொள்ளப்பட்டு பெண்ணினத்தின் சிலுவை சுமத்தல் அதன் மூலம் உணர்த்தப்படுகிறது. நோறா பெண்ணினத்தின் பிரதிநிதியாக அமைகிறாள். உயிர்த்தெழ வேண்டிய பெண்மையின் பிரதிநிதியாகிறாள் என நாடகம் நகர்கிறது. இங்கு வரும் நிகழ்களமோ அல்லது பேசப்படும் மாந்தர்களோ எம்மவர்கள் இல்லையென்பதால் மேலும் கருத்து முரண்பாடுகளை நீக்கி வாசிக்கலானேன்.

பிறகும் ஸ்ர்ர்...ஸ்ர்ர்...ஸ்ர்ரென்று சத்தம் கேட்கத்தொடங்கிவிட்டது. இது ஒரு வகையான இரைச்சல். உணர்வுகளின் அடி நாதங்களைச் சிதைக்கும் துன்பம்; கீழுதடுகளைப் பற்களால் மடக்கிக் கடிக்க வைக்கும் ஒரு அந்தர்ப்பு. இன்னும் கவனமாக என்னைச் சுற்றியுள்ள ஒவ்வொரு பொருளையும் உறுத்துப்பார்க்கப் பார்க்க ஒருவிதமான பயவுணர்வு என்னை நெருங்கிற்று என்றுதான் இப்போது தோன்றுகிறது. இப்போதும் அப்படித்தானாகிவிட்டது. திடீர் எனச் சத்தத்தைக் காணவில்லை. இரண்டு நிமிடம் வாசிக்கவுமில்லை. சத்தம் வந்த மையங்களை நோக்கிப் பார்வையை வைத்திருந்தேன். ம்கூம்.. ஒன்றுமேயில்லை. அண்ணாந்து பார்த்தபடி வறண்ட எச்சிலை விழுங்கினேன். மேசையில் தண்ணீர்ப் போத்திலையும் காணவில்லை. எழுந்து நின்று சாரத்தை இறுக்கிக் கட்டியவாறு யோசித்தேன். இது பாம்பாக இருக்குமோ...? சீ அப்டியயிருக்காது. பாம்பின் அசைவோ அது அசையும் போது வெளிப்படும் சத்தமோ வேறு. தும்புத்தடி கையெட்டும் தூரத்தில் தான் இருக்கிறது. எடுக்கும்போது அதற்குள் இருந்து ஏதாவது பாய்ந்து வந்தால்..?

வீட்டில் வேறு இப்போது எவரும் இல்லை... ‘சே’ “சின்ன விடயம் எந்தப் பெரிய குழப்பத்தைத் தருகிறது” எல்லாப்பிரச்சினைகளும் சிறியதாகத்தானே தொடங்குகிறது...

பயந்த மனநிலை பாதி. துணிச்சல் மிகுதி சேர்ந்து வாசித்தலை ஆரம்பித்தேன்.

அங்கம்-02

நத்தார் மரத்தின் அழகுக்குள் இனி வரவிருக்கும் சிலுவை சுமப்பின் தியாகமும் அவலமும் உள்ளுரையாக இருப்பது போல நோறாவின் கலகலப்புக்குள் ஆழமானதொரு அவலம் உறைந்திருக்கிறது. சுமைதூக்கி கேட்ட கூலியை இரு மடங்காகக் கொடுக்கிறாள் இந்த ஊதாரிப்பெண். இவள் ஒரு ஊதாரி என்றே கணவன் கருதுகிறான். தனது துணையில்லாது இவள் எதையுமே செய்ய மாட்டாதவள் என்பது அவனது எண்ணம்.

பெண்கள் சுயமாகச் சிந்தித்து செயலாற்ற முடியாதவர்கள் என்பது ஹெல்மரின் எண்ணம். கடன் பட்டு வாழும் குடும்பத்தில் குரூரம் நிலவும் என்பது இவரின் கருத்து. கணவர் பொருட்டு நோறா கடன்பட்டுள்ளாள் என்பது அவருக்குத் தெரியாது. அவளுக்கு நத்தார்ப் பரிசாக எது வேண்டும் எனக் ஹெல்மர் கேட்க பணம்தான் வேண்டும் எனக் கேட்டுப் பெறுகிறாள். கடனைத் தவணை முறையில் திரும்பச் செலுத்தி வரும் நோறா இவ்வாறு தன்னை ‘ஒறுப்புணர்வு’ செய்து வாழ்கிறாள்.

இப்போது நீங்களும் நோறோ பற்றியும் ஹெல்மரின் பலவீனங்கள் குறித்தும் யோசித்துக்கொண்ண்டிருப்பீர்கள். சமூகத்தில் உங்களுடன் வாழ்கின்ற மனிதர்களை இனம் கண்டிருப்பதற்கு மேற்படி பாத்திரங்களை முன்னுதாரணம் கொண்டு யோசிப்பீர்கள். இதனைத்தான் நானும் சிந்தித்தேன்; சிந்தித்துகொண்டேயிருந்தேன். கண்களை முடி மனிதர்களின் உண்மைபோன்ற ஆனால் உண்மையேயல்லாத குணங்களை எனக்குள் சேமிக்கத் தெடங்கி விட்டிருந்த கணப்பொழுதுகளை சரசரப்புச் சத்தம் சீர்குலைத்தது. ஸ்ர்ர்ர்ர்ர்..ர்ஸ்... இதை எதிர்பார்தேன் ‘நீங்கள் கூட இதற்குப் பழகியிருப்பீர்கள்.’ இம்முறை மைமம் உடைந்தது. ஜாம் மரத்தின் இலையொன்று நிலத்தில் வீழ்ந்து சருகாகி நீண்ட நாள் போலுள்ளது. நன்றாகச் சுருண்டு போய்க்கிடந்தது. அந்த இலை நான் இருக்கும் முன் விறாந்தையின் ஒரு ஓரத்தில் வெடிப்புக்களுடன் கூடிய சீமெந்து நிலத்தில் பம்பர வேகத்தில் சுற்றுகிறது. நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அதன் உள்ளிருந்து ஒரு மட்டைத்தேள் வெளியில் ஓடி வந்து அங்கும் இங்கும் ஓடியது. மூலைச் சுவரில் ஏறி தலைகுப்புறக் கீழே விழுந்து என் எதிர்த்திசையில் ஓடியது. ஒரு வேளை என் பாதங்களை நோக்கி ஓடி வந்தால் என்ன செய்யலாம்...? மேசைக்கும் எனக்கும் இடைவெளியில்லாமல் நெருக்கமாய் இருந்து வாசித்துக்கொண்டிருந்தேன். தற்செயலான நிகழ்வாக நானும் கதிரையை விலக்கி எழும்ப முயற்சித்த விநாடிகளில் மடைத்தேள் என்னை நோக்கித் திரும்பி வந்தது. அந்தரப்படுதல், பயம், மனித ஆளுமை மடைத்தேளை அடித்தாயிற்று. ஆனால் மடைத்தேள் சாகவில்லை. உடம்பின் நடுப்பகுதியிலும் இன்னும் சில இடங்களிலும் அடி விழுந்து அதன் உடம்பு பல முறிவுகளாகப் பிளவுபட்டு விட்டது. சிறிய கால்கள் துடித்துத் துடித்து அடங்கின. சில விநாடிகளுக்கு முன் பூரணமாய் இருந்த ஓர் உயிர் இப்போது என் கண்முன் குற்றுயிராய்த் துடிதுடித்தது. ஆமையைப் போல நகர முயற்சிக்கிறது. எனக்கு மண்டைக்குள் கரகரப்பது போல் ஒரு நினைவு. எதற்கும் இதைத் தெரியாமல் தூர வீசிவிட்டால் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்ற நம்பிக்கையில் தும்புத்தடியால் கூட்டி ஒன்றாக்கி தூ...ரத் தள்ளினேன்; எதிர்பார்த்த தூரம் போகவில்லை. சரிபோகட்டும். எப்படியோ ஒரு சம்பவத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தாயிற்று என நினைத்த மறுகணம் வேறு ஏதோ ஒன்று மனதில் தோன்றியது. வாழ்தலுக்கான போரிடுதலில் நீயும் மட்டைத்தேளும் வேறானவர்களல்ல; உனக்கான ஒன்றை நீ பெறுகிறாய். அதற்கான ஒன்றை அது பெறுகிறது. ஒரு உயிரை இன்னொரு உயிர் தண்டிப்பதோ வதைப்பதோ காவு கொள்வதோ நியாயப்படுத்த முடியாத ஒரு விடயமே.

இங்கு மட்டைத்தேளும் குற்றுயிர்; நீயும் குற்றுயிர். இமாலய வெளியில் திரிந்தோம் நானும் மட்டைத்தேளும் நேரம் நெடுநேரம். இந்த மன நிலைபுரிகிறதா உங்களுக்கு...? ஹெல்மரின் அதிகப்படியான கண்டிப்பு நோறாவை பல தடைவை பொய் சொல்ல வைத்து விட்டது. நோறா எப்பொழுதும் அழகுப்பொம்மை போல் அழகாக இருக்கவேண்டும் என்பதே அவரின் ஆசை. அவளது ஆசைகள் பற்றி அவருக்கு அக்கறையில்லை. “நாங்கள் ஒரு அழகிய மரத்தை உருவாக்குவோம். நீங்கள் விரும்பின எல்லாவற்றையும் நான் செய்வேன். நான் பாடி ஆடுவேன்” என்று தனக்குத்தானே கூறிக்கொள்கிறாள். தனது வாழ்வை அழகுபடுத்திக்கொள்ள அவள் எத்தகைய ஒரு தியாகத்தை எவரும் அறியாதவாறு செய்து கொண்டிருக்கிறாள்? கணவன் விரும்பிய எல்லாவற்றையும் செய்கிறாள் .தனக்குத் துன்பம்வரும்போது அவர் துணைநிற்பார். நம்புகிறாள் ஆனால் பாவம் அவள். நோறாவைப்பற்றி நிமிர்ந்திருந்து சிந்திக்கலானேன். நோறா எனது தாய் போலவும் தங்கை போலவும் எனக்குத் தோன்றினாள். என் தாய் போல் பாசம் கொண்ட வேறொருவரையும் நான் இதுவரை காணவில்லை. என் தங்கை செல்லம் காட்டும். அதை ரசிப்பதே ஒரு சுகம். எல்லோருக்கும் தனித்தனியே நோறாவோ தாய் தங்கை மனைவி மகள்கள் இருப்பார்கள் என்று எண்ணிக்கொண்டே திரும்பியபோது மட்டைத்தேள் பார்வையில் பட்டது.

அங்கு புதிர் ஒன்று தொடங்கியிருந்தது. மட்டைத்தேளைச் சுற்றி எறும்புகள் மொய்க்கத்தொடங்கிவிட்டன. எறும்புகளென்றால் எம்மைக்கடிக்கும் எறும்புகளல்ல. எறும்புகளிலேயே மிகவும் இலகுவானதோர் எறும்பினம்.

‘பிள்ளையார் எறும்பு’ என்று இவற்றைக் கூறுவதுமுண்டு. பலநூறு எறும்புகள் மட்டைத்தேளை இழுக்கத்தொடங்கியிருந்தன. ஆச்சரியம் என்னவென்றால் மட்டைத்தேளுக்கு முன்னரை விட இப்போது அதிக சக்தி இருப்பது போல் தெரிகிறது. அதனால் ஓரளவுக்கு ஓடமுடிகிறது.

எனக்கு இப்போது என்னை அறியாத மகிழ்ச்சி. எழுந்து அதன் அருகில் சென்றேன். சிறிய தடியொன்றை எடுத்து எறும்புகளைத் துரத்தி மட்டைத்தேளை விடுவிக்கும் எனது முயற்சி ஆரம்பமானது. நான் நினைத்தது போல் அவ்வளவு இலகுவானதாக இருக்கவில்லை அந்தச் செயல். எறும்புகள் கலைவதும் வேகமாகக் கூடுவதுமாக இருந்தன. தமது ஒன்றைத் தாம் பெறுவதற்குத் தீவிரமாக என்னோடு போராடின. சற்று விலகிநின்று வேடிக்கை பார்த்தேன். தன்னைக் காப்பாற்றுமாறு கெஞ்சுவதுபோல் மட்டைத்தேளின் செயற்பாடுகள் இருந்தன. நான் நினைத்தால் எறும்புகளிடமிருந்து மட்டைத்தேளை அகற்றிவிடலாம். அது என்னால் நிச்சயமாக என்னால் முடியும். எனக்குத் தெரியும். உங்களுக்கும் அப்படித்தானே தோன்றுகிறது...? அதன் உயிரை இனிக்காப்பது யார்..? மட்டைத்தேள் எனைநோக்கி வந்ததும் நான் மிரண்டு அதைக் குற்றுயிராக்கியதும் எனக்கும் மட்டைத்தேளுக்குமான பிரச்சனையும் பாவபுண்ணியங்களுமாகும்.

எறும்புகளுக்கும் எனக்கும் எந்தத் தொடர்புமில்லை. எறும்புகள் தமது எல்லைக்குட்பட்ட வாழ்வில், தேடலின் முயற்சியால் அவற்றுக்குக் கிடைத்த ஓர் அற்புத உணவுப்பண்டம் மட்டைத்தேளாகும். எறும்புகளிடமிருந்து எனது பலத்தின் பயமுறுத்தலால் அதைப்பறிப்பதற்கு எனக்கு எந்த உரிமையுமில்லை. அதைச் செய்தால் மேலுமொரு பாவத்தை தேடியவனாவாய் என்று ஒரு குரல் உள் பேசியது. மட்டைத்தேளைக் கொன்று எறும்புகளிடம் கொடுப்போமா என்றும் யோசித்தேன்....

ஏனெனில் எறும்புகளின் போராட்டம் அவ்வளவு முயற்சியுடையதாகவும் நம்பிக்கை கொண்டதாகவும் எனக்கு அப்போதுதான் புரிந்து கொண்டிருந்தது. ஒரு வகையில் இந்த எண்ணமும் பிழையானதேதான். எறும்புகளிடமிருந்து பறிப்பதற்கு உரிமையில்லாதபோது அவற்றுக்கு இலகுபடுத்திக்கொடுக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லைத்தானே...

எது எப்படியோ எனக்கு இப்போது பிரச்சினை என்னவென்றால் மட்டைத்தேளைக் காப்பாற்றுவதா...? இல்லையென்றால் எறும்புகளுக்கு உதவுவதா...? இரண்டும் ஒவ்வாத முனைகளாக என்னைத் தாக்கித் தகர்த்தெறிந்தன. கதிரையில் திரும்பவும் அமர்ந்து தலையைக் குப்புற மேசையில் கவிழ்த்து கைகளால் பிடறியை இறுக்கிப் பிடித்துக்கொண்டு சற்று நேரம் படுத்துப்பார்த்தேன். “நோறா, ஹெல்மர், மட்டைத்தேள், நான் எல்லோரும் ஒரு வட்டத்தில் வேகமாகச் சுற்றி வந்தோம்.

இதில் யார் மேலே..? யார் கீழே...? என்று சொல்லத்தெரியவில்லை. குற்றவாளிகள் என்றால் எல்லோரும் குற்றவாளிகள். நிரபராதிகள் என்றால் அதுவும் அப்படித்தானே இருக்கமுடியும். இதை உங்களிடமே தீர்ப்புக்கு விடுகின்றேன்”

அங்கம்- 03

வீங்கிய முகத்துடன் நிமிர்ந்து புத்தகத்தைப் பார்த்தேன். எத்தனையாவது பத்தி என்று தெரியவில்லை. நோறாவை மிகக் கடும் சொற்களால் ஹெல்மர் திட்டிக் கொண்டிருந்தார். அவருடைய கோபம் அவளை அச்சுறுத்திக் கொண்டிருந்தது. அவளை அவர் வெறுக்கும் முறை வினோதமாகப் படுகின்றது. “பொய்யின் சூழலில் வாழும் பிள்ளைகள் நஞ்சூட்டப்படுகின்றனர்” என்றுமே பொய்யாக அருகில் இருக்கும் போது தனக்கு நோய் ஏற்படுவதாகத்தான் உணர்வதாக ஹெல்மர் கூறும் வார்த்தைகள் நோறாவின் உள்ளத்தைச் சுடுகின்றன.

‘எனது மனம் சஞ்சலத்தில் நிழன்றாடியது.’ மட்டைத்தேள் எறும்புகளின் இழுபறி இப்போது இடம்மாறியிருந்தது. மேசைக்கு அருகில் இருந்த உயர்ந்த சீமெந்துப்பகுதியை நோக்கி மட்டைத்தேளை எறும்புகள் நகர்த்த எத்தனித்தன.

அரையடிக்கும் குறைவான சரிந்த வழுவழுப்பான சீமெந்து நிலமது. எறும்புகள் இழுத்துச் செல்வதும் திடீர் என மட்டைத்தேள் துடித்துக் கீழ் வீழ்வதும் மீண்டும் எறும்புகள் ஒன்று சேர்ந்து வால்ப்பக்கம் இழுப்பதும் அது வீழ்வதும் மாறி மாறி நிகழ்த்துகையாக என்முன் விரிந்து கிடந்தது.

பதினைந்து இருபது நிமிடங்களுக்கு மேலாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

எறும்புகளின் ஒற்றுமையும் கூட்டுழைப்பும் மனிதர்களின் வாழ்வில் எங்கும் காணமுடியாத ஓர் அற்புத நிகழ்வாக விரிந்து பாகமாடி நின்றது. ‘இதுபற்றி இன்னும் விவரிக்கமுடியும் தவிர்க்கிறேன்.’

இறுதியில் யார் வெல்வது என்பதைப்பார்க்கவேண்டும் என்ற அவா ஏனையவற்றைப் புறந்தள்ளி முன்னின்றது. போராட்டம் தொடர்ந்தது. மனசின் ஏதோ ஓர் மூலையில் எறும்புகள் வெற்றிபெற வேண்டும் என்பதுபோல் இருக்கிறது.

நோறா, ஹெல்மர் தவிர்ந்த பலபாத்திரங்கள் வருகின்றன. அவற்றைப்பற்றிய முக்கியத்துவம் வெளிப்படவில்லை. “எங்களுக்கு விமோசனம் இல்லை” என ஏங்குகிறாள் நோறா. எறும்புகள் தீவிர முயற்சியோடு மட்டைத்தேளை மேல் தளத்திற்குக் கொண்டுவந்து சேர்த்துவிடுகின்றன. பின்பு நீண்ட நேரம் அதே இடத்தில் நின்றன. மட்டைத்தேள் தன் சக்தியெல்லாம் திரட்டி துடிப்பது போல் அசைந்தது. வால்ப்பக்கத்தால் பின்னால் ஓடிப்பார்த்தது. ஆனால் அதற்கு முடியவில்லை. “எனக்கு நன்றாகப் பார்க்கமுடிகிறது.”

நோறா தனது குடும்பத்திற்காகச் சொன்ன பொய்யை ஹெல்மர் கடுமையாக எதிர்த்து நோறாவைப் பழிதீர்க்க அலைகிறார். ஒருகட்டத்தில் வீட்டை விட்டு வெளியேற முற்படும் மனைவியைத் தடுக்கிறார். “இந்த உலகில் நான் எதையும் விட உங்களை நேசித்தேன் அதனால் அதைச் செய்யத்துணிந்தேன்” என நோறா குறிப்பிடுகிறாள். நீ ஒரு ‘பொய்யள்’ ‘குற்றவாளி’ எனது சந்தோசம் முழுவதையும் அழித்துவிட்டாய். வாழ்வு சூனியமகிவிட்டது. என்றெல்லாம் ஹெல்மரின் கூச்சல் கேட்கிறது.

எறும்புகளின் பயணம் மீண்டும் தொடங்கியது. அருகில் இருந்த பூச்சாடியை ஒரு வட்டமடித்தன. பின்பு மெதுவாக வீட்டின் வாசற்சுவரை நோக்கி இழுத்துச் சென்றன. எனக்கு மறைக்கும் போலிருந்தது. நான் கதிரையை இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டு பார்த்தேன். ஏதோ ஓர் அற்புதம் நடக்கப்போகிறது. போலவும் உள்ளுக்குள் நினைப்பு எனக்கு. எறும்புகள் ஒரு கோடு போன்று இயங்கிக்கொண்டிருந்தன. இன்னும் புதிதாயும் இணைந்திருக்கவேண்டும். தமக்குள் ஏதோ பேசிக்கொள்வதுபோல் ஒன்றை ஒன்று முகத்தோடு முகம் முட்டி நின்று பிறகு எதிரெதிராய்ப் போகின்றன.

திடீர் என்று மட்டைத்தேளை செங்குத்தான சுவரில் இழுத்து ஏற்ற எறும்புகள் முயற்சிக்கின்றன என்பது எனக்குப்பட்டது. கண்டிப்பாக இந்தமுறை எறும்புகள் தோற்றுப்போகும் என நினைத்தேன். பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே மூன்று நான்கு தடவைகள் ஏறி ஏறி விழுந்தன. நான் நினைக்கிறேன் ஐநூறு ஆயிரம் எறும்புகளை சேர்த்தால்தான் மட்டைத்தேளின் நிறை வரும். இவ்வளவு சிறிய எறும்புகளால் இன்னும் உயிரோடு இருந்து எதிர்க்கும் மட்டைத்தேளை கொண்டுபோகமுடியுமா?

ஹெல்மரை நன்கறிந்த அவளது இதயத்தின் மூளையில் ‘அற்புதமொன்று’ நிகழக்கூடுமென்ற நப்பாசை ஒன்றிருந்தது. பழியை தான் ஏற்று அவளைக்காப்பார் என்று அவள் அணுவளவு நம்பினாள். நோறாவின் முடிவை அறியாத ஹெல்மர் “நீ இங்கு எனது வீட்டில் தங்கியிருப்பாய். ஆனால் பிள்ளைகளை வளர்க்க உன்னை நான் விடமாட்டேன்” என்கிறார். இறுதியில் தன்னுடைய கடன் பட்ட பணம் கட்டத் தேவையில்லையென்றவுடன் மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக்குதிக்கிறார். எப்போதும் ஹெல்மருக்கு ‘தான்’ என்பதுதான் முக்கியம். நோறாவை மன்னித்து விட்டதாகக் கூறி ஆனந்தப்படுகிறார். அப்போதுதான் நோறாவின் அர்த்தம் நிறைந்த செயற்பாடுகள் உள்ளுறையாக வெளிப்படுகின்றன. உடைகளை மாற்றிவிட்டேன் என்கிறாள். ஹெல்மருடன் கதைப்பதற்காக நீணட இடைவெளியில் அமர்ந்திருக்கிறாள். மேசை அவர்களுக்கு இடையில் தடையாக வைக்கப்பட்டுள்ளது.

எட்டு வருட மணவாழ்க்கையில் கணவனும் மனைவியும் சேர்ந்து கதைப்பது இதுதான் முதல் தடைவை. மிகப்பெரிய துக்கமும் நோறாவின் வாழ்வில் இனிவரப்போகும் மகிழ்ச்சியும் ஒன்றாய்த் தெரிகிறது. ஹெல்மர் இடிந்து போய் கதிரை ஒன்றில் கிடக்கிறார். கதவொன்று அடித்துச் சாத்தப்படும் ஓசை கீழிருந்து வருகிறது.

நாடகம் முடிவடைகிறது.

ஓர் இறுக்கத்திலிருந்து விடுபட்டது போல் நிமிர்ந்து சுவரைப்பார்த்தேன். பத்தடி உயரத்தில் மட்டைத்தேளை எறும்புகள் இழுத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தன.

உன்னிப்பாய்ப் பார்த்தேன். அது துடித்துக்கொண்டே இருந்தது. சுவர் ஓரிடத்தில் வெடித்து இடைவெளியொன்று காணப்பட்டது. மெதுவாக அதற்குள் மட்டைத்தேளை இழுத்தன. அது பிடிவாதம் பிடித்தது. எறும்புகள் சேர்ந்து மட்டைத்தேளை தள்ளி விழுத்தின என்றுதான் சொல்லவேண்டும். என் கண்ணிலிருந்து மட்டைத்தேள் மறைந்தது. சற்றுநேரத்தில் உள்ளே ஓடி மறைந்து விட்டன. எந்த இடத்திலும் ஒரு பிரச்சனை நடந்தது போல் தெரியவில்லை. யோசித்துப் பார்த்தேன் மட்டைத்தேளை அடித்து குற்றுயிராக்கி அந்த மன உளைச்சலிலிருந்து எப்படி விடுபடுவது என்று உழன்ற எனக்கு இறுதியில் எறும்புகளின் வெற்றி சின்ன ஆறுதல் தந்ததுபோலப்பட்டது.

முன்னது சரியென்றால் பின்னதும் சரிதான். பின்னது பிழையென்றால் முன்னதும் பிழைதான்.

“வாழ்க்கை விட்டுக்கொடுப்புக்கள், அர்ப்பணிப்புக்கள், இலட்சியங்கள், தியாகங்களாலேயே வெற்றி கொள்கிறது.”

பழுப்பு மஞ்சள் பொழுது

2011-08-17T09:42:00.000-07:00

முதுகேறிக் கனக்கிறது உன் அதிகாரம்

கீறிவிட்ட நீர் உணர்வுத்தடத்தில்

புள்ளியிட்டு மிதக்கிறது பொய்யெனும் காடு

பேரண்டம் ஆளும் குற்றத்திலிருந்து

தக்கெனப் பிரிகின்றன தவறுகள்

குற்றங்கள் பெருமதிப்பு வாய்ந்தனவாகிக்

கடைசி அரண்களைக் கடந்தேகிப்போக

பொய்களின் மீது நிம்மதியாக நீ உறங்கிப்போனாய்

கருங்குதிரையில் விறைப்பென அமர்ந்து

ஆதிப்பேரரசனாகி வலம் வருகிறேன் லயத்துள்

ஏதோ ஓர் தருணத்தில்

நினைவு என்னைக் கொல்கிறது

பழுப்பு மஞ்சள் பொழுதொன்றைப் பரிசளிக்கிறேன்

குற்றங்கள் பெருமதிப்பு வாய்ந்தனவோ என்று சொல்லுங்கள்.

என்னுடைய நினைவு சரியானதென்றால் அது 1990 ஆம் ஆண்டாக இருக்கும்

2011-08-16T01:39:00.000-07:00

எங்களைச் சுற்றி என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்பது எமக்குத் தெரியவில்லை. தெரிந்தாலும் ஆகக்கூடுதலாக எங்களால் என்ன செய்துவிட முடியும் ஒரு பெருமூச்சு விடமுடியும்…….. அண்மையில் யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு கொலைச்சம்பவம் நடந்திருந்தது. ஒரு ஆணும் ஒரு பெண்ணும் தூக்கில் தொங்கியபடி இறந்துகிடந்தார்கள். ஆரம்பத்தில் எல்லோரும் அது தற்கொலையென்றே நினைத்திருந்தார்கள். ஆனால் வைத்திய அறிக்கை அது தற்கொலையல்ல அடித்துக் கொன்ற பின்னர் தூக்கப்பட்டிருக்கிறது எனக்கூறியது. யாழ்ப்பாண மக்களிற்கு இது ஒரு அறிக்கையா? தகவலா? துயரா? மர்மமா? விடுப்பா? அல்லது அறிவித்தலா எனக்கேட்டால் எல்லாமும் தான். நாங்கள் இப்படித்தான் வாழ்ந்து பழகிவிட்டோம். யார் மீதும் எங்களுக்கு நம்பிக்கையில்லை எனக்கு நான் உட்பட என்னைச் சுற்றியுள்ள அனைவர் மீதும் சந்தேகம் இருந்துகொண்டேயிருக்கும். உண்மை தெரிந்தாலும் சொல்ல மாட்டோம். சும்மா சாவதற்கு யார் தான் விரும்புவார்கள்……? எங்களுக்கு இன்று நேற்றல்ல நீண்ட வருடங்களாக யார் செத்தார்….? யார் கொன்றார்…? என்னும் கேள்விகள் தொடர்ந்து கொண்டேதான் வருகின்றன………..

என்னுடைய நினைவு சரியானதென்றால் அது 1990 ஆம் ஆண்டாக இருக்கும். ஒரு நாள் நானும் எனது பாடசாலை நண்பர்களுமாகச் சேர்ந்து நகரத்தில் நடைபெற்ற விளையாட்டுப் போட்டியை பார்க்கப்போயிருந்தோம். அந்தவயதில் அவ்வளவு சுதந்திரமாக சிறுவர்களாகிய எங்களுக்கு மட்டும்தான் ஊர் சுற்றும் வாய்ப்பு இருந்தது. இளைஞர்கள் வீதிகளில் திரிவதே இல்லையென்று சொல்லலாம். காரணம் என்னவென்று இலங்கையரசியல் தெரிந்தவர்களுக்குச் சொல்லத்தேவையில்லை. அன்று விளையாட்டுப்போட்டி முடிய இரவு பதினொரு மணிக்கு மேலாகிவிட்டது. அந்தக்காலங்களில் மின்னொளியில் விளையாட்டு நடத்துவது ஒரு கிராக்கியான விடயம். பார்க்கும் எங்களைப் போன்றவர்களுக்கு அது வரப்பிரசாதம் என்றே கூறலாம். அப்படித்தான் அன்றும் விளையாட்டுப் போட்டியை முழுவதுமாகப் பார்த்துவிட்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பினோம். நகரத்திலிருந்து சுமார் மூன்று கிலோமீற்றர் தூரத்தில் எங்களுடைய வீடுகள் இருந்தன. அதிலும் என்னுடைய வீடு பிரதானப் பாதையிலிருந்து உள்ளே வயல்வெளிப்பாதையால் ஒரு கிலோமீற்றர் தூரம் செல்ல வேண்டும். என்னிடம் சைக்கிளும் இல்லை நண்பர்களின் சைக்கிளில்தான் சென்றிருந்தேன். அவர்கள் என்னைக் கூட்டிப்போகும்போது காட்டிய அக்கரையைத் திரும்பிக் கொண்டே விடுவதில் காட்டவில்லை. நம்பிக்கையை வரவழைத்துக்கொண்டு வீட்டை நோக்கி நடக்கத்தொடங்கினேன்…

பாதுகாப்பிற்காக கையில் சிறு கம்பு ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டேன். நிலவுக்காலமாகையால் அவ்வளவாக இருட்டு இல்லை. ஓரளவு தூரம் வரை பார்க்கக்கூடியதாக இருந்ததால் பயம் வருவதும் போவதுமாக இருந்தது. நாய்களின் தொல்லைதான் பெரும்தொல்லை. காலடிச்சத்தம் கேட்காமல் நடந்தாலும் எனக்காகக் காத்திருந்துவிட்டு துரத்துவதுபோல் இருக்கும் அவற்றின் செயற்பாடு. ஒரு வகையாக கம்பைச் சுழற்றி என்னைப் பாதுகாத்துக்கொண்டு வீட்டை நோக்கி முன்னேறிக்கொண்டிருந்தேன். சிறிய பாதைதான் அருகில் ஒரு சிறிய வாய்க்காலும் பாதையோடுகூடவரும். எமதூரின் அதிகமான பாதைகள் இப்படித்தான் இருக்கும். ஏனெனில் குளம் நகரை அண்டியிருந்தது. ஆதலால் வாய்க்காலைத்தொடர்ந்தால் நகருக்குப்போவது இலகுவான வழியென்று ஊர் மக்கள் வாய்க்காளின் கரைகளைப் பாதையாக்கிருக்கக்கூடும். வீட்டிற்குப்போக இன்னும் குறைந்தது இருநூறு மீற்றர் இருக்கக்கூடும். அந்தவிடத்தில் ஒரு ‘சுருசு’ இருந்தது. அதாவது நீரின் வேகத்தைக் கட்டுப்படுத்த அமைக்கப்படும் சீமென்ற் ஒடுக்கி. அருகெல்லாம் பனைகள் அடர்ந்து வளர்ந்திருப்பதால் இயல்பாகவே அந்த இடம் பயத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியதே. மனதில் பயத்தோடு சென்று கொண்டிருந்த எனக்கு நிலவின் வெளிச்சத்தில் வாய்க்காலுக்குள் ஒருவர் படுத்திருப்பது தெளிவாகத்தெரிந்தது. உடனடியாகவே கத்திக்கொண்டு பின்னோக்கி ஓடினேன். கொஞ்சதூரம் ஓடிவிட்டு நின்று பார்த்தேன் அவர் அப்படியே படுத்திருந்தார். என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை. போகவிருக்கும் தூரத்தைவிட திரும்பியோடவிருக்கும் தூரம் மிக மிக அதிகமானது. ஆகையால் மனம் வீடு நோக்கிப் போவதையே விரும்பியது. ஊரில் குடிகாரர்களின் தீர விளையாட்டும் இந்த வகையானதுதான். ஒரு வேளை யாரோ குடித்துவிட்டு விழுந்து கிடக்கலாம் என்பதை நான் எனக்குச் சாதகமாக்கிக் கொண்டு திரும்பவும் மெதுவாக அவரிடத்தில் சென்றேன். செல்லும்போது அனைத்து வகையான குடிகாரர்களின் பெயர்களைச் சொல்லிக் கூப்பிட்டவாறே சென்றேன். என்ன துணிச்சலோ தெரியவில்லை. கிட்டப் போனதும் படுத்திருந்தவரை உற்றுப்பார்த்தேன். படுத்திருப்பவர் ஆணல்ல பெண். ஒரு சிறுவன் பயம் கொள்வதற்குரிய நேரமோ, சம்பவமோ இந்த உலகில் இதைவிட வேறு இருக்குமென்று எனக்கு இன்றுவரை தோன்றவில்லை. திரும்பிப் பார்க்காமல் வீட்டைநோக்கி ஓடினேன்.

நான் வந்திருந்த நிலமையைவிட வீட்டு நிலமை இன்னும் மோசமாக இருந்தது. என்னிடம் இருக்கக்கூடிய முழு சக்தியையும் திரட்டிக் கத்தியும் யாரும் வெளியில் வருவதாக இல்லை. கதவோடு ஒட்டிநின்று திரும்பிப் பார்த்தபோது மூன்றாவது வீட்டில் விளக்கு வெளிச்சம் தெரிந்தது. எதைப்பற்றியும் யோசிக்காமல் உடனடியாக அங்கே ஓடினேன். ஓடும்போது பாதையொரு தேவையாகவே இருக்கவில்லை என்பதை இப்போது நினைத்தால் சிரிப்பு வருவதைத் தவிர்க்கமுடியவில்லை. அங்கும் போய் அதே மாதிரிக் கத்திக் கூப்பிட்டேன். உடனடியாகக் கதவைத்திறந்துகொண்டு சித்தி வெளியில் வந்து ‘கத்தாதடா நாயே’ பேசாமல் உள்ளே வா என்றார். நான் சித்தி ஏன் இங்கு நிற்கிறார் என்னும் குழப்பத்தோடு உள்ளே சென்றேன். அங்கு பார்த்தால் என்னுடைய குடும்பமே இருந்தார்கள். நான் ஏன். இங்கு இருக்கிறீர்கள் என்று கேட்பதா..? நடந்தவற்றைச் சொல்வதா..?என்று யோசிக்கும் சிறு இடைவெளியில் அண்ணன் என்னை அடித்துப் பிண்ணிவிட்டார்.. இப்படித்தான் அதைச் சொல்லமுடியும். அண்ணன் என்னை உடனடியாகப் படுக்கும்படி கூறினார் நானும் ஒன்றும் பேசாது படுத்துவிட்டேன். ஆனால் நடந்தவற்றை அவர்களிடம் கூறவேண்டும். அதைவிட இவர்கள் ஏன் இங்கு வந்து படுத்திருக்கிறார்கள் என்பதை அறியவேண்டும். மனம் பதறிக்கொண்டிருந்தது. இரவு நித்திரையே கொள்ளாமல் விழித்துக்கொண்டிருந்தேன். கிட்டத்தட்ட எல்லோரும் அதேநிலமைதான். அங்கு படுத்திருந்தவர்கள் ஆளுக்கு ஒரு சொல்லாக இடையிடை கதைத்தார்கள் அது இப்படித்தான் இருந்தது. “மூன்று நான்கு வெடிச்சத்தம் கேட்டது……..வெடி கேட்க முன்னர் குழறிக்கேட்டது…….பொம்பிளை கத்தின சத்தம்தான் அது….. ஆம்பிளையும் கத்திக் கேட்டது…… உந்த ஒழுங்கைக்கதான் விசயம் நடந்திருக்கு……” இப்படி உதிரியான சொற்களில் இருந்து நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தேன். ஆனால் எனக்கு அங்கு வாய் திறக்கும் அதிகாரம் தரப்படவில்லை.

மறுநாள் காலையில் ஆளுக்கு முந்தி இரவு நடந்தவற்றை எல்லோரிடமும் கூறினேன். காலை பத்து மணியளவில் ஊரில் இருக்கக்கூடிய அனைவருமே குறிப்பிட்ட இடத்தில் கூடிவிட்டார்கள். ஒரு வியப்பான சம்பவம் அங்கு காத்திருந்தது. வாய்க்காலில் கிடங்கு வெட்டி அதற்குள் பிணத்தை யாரோ புதைத்திருந்தார்கள் கிடங்குக்கு வெளியில் புடைவையின் மிகுதிப்பகுதி தெரிந்துகொண்டிருந்தது. ஊர் மக்கள் அனைவருமே பயத்திலும் அடுத்தது என்ன செய்வதென்று தெரியாமலும் உறைந்துபோயிருந்தார்கள். ஒரு வழியாக கிடங்கைத் தோண்டி பிணத்தை வெளியே எடுப்பம் என மாலை ஒரு மணியளவில் முடிவுக்கு வந்தார்கள். மெதுமெதுவாக வேலை ஆரம்பமாகியது கிடங்கு அவ்வளவு ஆழமில்லையாதலால் விரைவாக வேலை முடிந்தது. பிணத்தைத் தூக்கி மேலே வைத்துவிட்டு அனைவரும் தங்களுக்கான பேச்சுக்களை ஆரம்பித்தார்கள். சுமார் நாற்பது தொடக்கம் நாற்பத்தைந்து வயதிருக்கும் மெல்லிய வளர்ந்த பெண் முன் பல்லுகள் வெளியில் தள்ளியிருந்தன. சுமாரான நிறம் சிவப்பு நிற சேலை அணிந்திருந்தார். காதிலும் நெற்றியிலும் சுட்டிருக்கிறார்கள் ரத்தம் வழிந்த இடங்களில் மண் ஒட்டியிருந்தது. கூட்டத்திலிருந்த ஒரு பெண் சொன்னார் காலையில் இந்தப்பெண்ணை வைத்தியசாலையில் கண்டதாக இன்னொருவர் சொன்னார் தினமும் இவரை பஸ்ஸில் காண்பதாக ஆனால் இவர்கள் யார் கூறியதிலும் உண்மையிருப்பதாக நம்பத்தேவையில்லை என்பதை நான் அப்போதே அறிந்திருந்தேன். காரணம் அவர்கள் அதிகப் பிரசங்கிகள், பொய் பேசுவதில் தேர்ச்சிபெற்றவர்கள்.

யாராவது ஊரில் உள்ளவர்களிடம் வாகனம் இருந்தால் பிணத்தை வைத்திய சாலைக்குக் கொண்டு செல்லாம் என முடிவெடுத்து ஆளுக்கொரு பக்கமாக வாகனத்தைத் தேடிச்சென்றார்கள் சிலர். ஒரு மணித்தியாலத்திற்குப் பிறகு கார் ஒன்று வந்து சேர்ந்தது எல்லோரும் பிணத்தை ஏற்றுவதற்கு ஆயத்தம் செய்துகொண்டிருக்க கூட்டத்திலிருந்த யாரோ ஒருத்தர் “பிணத்தைக்கொண்டு போறியள் இதற்கு யாராவது ஒராள் கூடப்போய்ப் பாரம் குடுக்க வேண்டும். யார் போறது என்று கேட்டார்…? அவ்வளவுதான் ஒருத்தர்கூட முன்வரவில்லை. அது மட்டுமல்லாமல் கார்க்காரரும் தனக்கும் இது பிரச்சினை என்று கூறிவிட்டுப் போய்விட்டார். எல்லோருக்கும் மீண்டும் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் ஒருவர் பின் ஒருவராக இடத்தைவிட்டு நகரத்தொடங்கினார்கள். நான் நினைக்கிறேன் எங்கள் குடும்பத்தார்கள்தான் அந்த இடத்தைவிட்டு இறுதியாகச் சென்றவர்களாக இருப்போம். முதல் நாள் போன்றே அயலவர் வீட்டில் அன்றைய இரவும் பயத்துடன் எனக்கு முடிந்தது. மறு நாள் காலையிலும் ஒரு அதிசயம் எல்லோருக்கும் காத்திருந்தது. அது வேறொன்றுமல்ல குறிப்பிட்ட இடத்தில் பிணத்தைக் காணவில்லை.

சுட்டவர்களே பிரச்சனையை அறிந்துவந்து பிணத்தைக் கொண்டுபோயிருக்கலாம் என எல்லோரும் நம்பினார்கள். எப்படியோ விசயம் பிரச்சினையில்லாமல் முடிந்ததிலும் பிணம் இல்லாமல் போனதால் ஊரில் பயம் நீங்கியதும் ஒரு வகையில் நிம்மதியாக இருந்தது. ஆனால் மனதில் ஏற்பட்ட உறுதியான பயப்பீதி தொடர்ந்துகொண்டேயிருக்கிறது. யார் அந்தப்பெண்…? ஏன் சுட்டார்கள்….? சுட்டவர்களுக்கும் அந்தப்பெண்ணுக்கும் என்ன பிரச்சினை இருந்திருக்கும்….? சம்மந்தப்பட்ட பெண்ணின் உறவுடையவர்கள் இன்றுவரை அவர் இறந்ததை அறிந்திருப்பார்களா…? இப்படியான கேள்விகளோடும் அதற்கான பதில்களை அறிந்துகொள்வதற்கு முயலாமல் இருப்பதுவும் தான் ஒரு சாதாரண ஈழத்தமிழனாக வாழ்வதில் உள்ள முழுப்பயனுமாக இன்று வரை இருக்கிறது. தூக்கில் தொங்கினால் என்ன சுடப்பட்டால் என்ன நாம் ஈழத்தமிழர்கள் என்னும் பெருமையோடு செத்துத்தொலைவோம்.

நீள வாய் சுருங்கிய மஞ்சள் கொக்குகள்

2011-08-15T08:39:00.000-07:00

மதர்த்த குளத்தின் கரையில் குந்துவதும் எழுவதுமாய்

காலம் கடத்தப் போகின்றன

நீள வாய் சுருங்கிய மஞ்சள் கொக்குகள்

இவற்றின் வருகைக்காகக் காத்திருக்கும் குஞ்சுகளுக்கு

என்னவொரு மனமிருக்கப்போகிறது

பசுங்குளத்தின் தண்ணீர் காய்ந்த கதை வந்து

சொல்லும் கொக்குகளை

மீண்டும் மீண்டும் நம்புகின்றன குஞ்சுகள்

செத்த மீன்கள் பற்றிய கனவுகளோடு

முன்பொரு நாள்

குளத்தோடு முரண்பட்டு வெளியேறிய கொக்குகள்

மீண்டும் குளத்திடமே வந்தன

தம்மை உரு மாற்றிக் கறுப்பு நிறச் சொற்களோடு

நீர்த்தணலில் வாழும் மற்றோர் மீன் பறவை

நீள வாய் சுருங்கிய மஞ்சள் கொக்குகளை நோக்கி

நா கூசும் வார்த்தைகளால் சபிக்கத் தொடங்கின

கொக்குகளிடமிருந்து

மூத்திர நெடிலுடன் கூடிய பிணப்புழுக்கம் வருவதாகக்

குளத்திடம் குற்றம் சுமத்தின நீர்ப் பறவைகள்

குளம் சிரித்தது

நீள வாய் சுருங்கிய மஞ்சள் கொக்குகளும் சிரித்தன

இரண்டு சிரிப்புகளுக்குமிடையில் நுழைந்து சென்றன

நூற்றாண்டுகளாய்த்

தணியாத பகையும் மறப்பும் பசியும்

காற்றுக் கொணர்ந்து தருகிறது குஞ்சுகளிடம்

நொண்டிக் கொக்குகளின் உதிர்ந்த சிறகொன்றையும்

அவற்றின் சிதைந்த அலகுகளையும்

குஞ்சுகள் இப்போது

கடுங்கோடைகளிலும் வாழப் பழகிவிட்டன

கொக்குகளையும் நம்பாது

மீட்டிரை தருவோரின் கோணங்கித் தனங்களையும் சபித்தபடி.

கலைகள் - கலைஞர்கள் - கர்த்தாக்கள் - கோட்பாடுகள்

2011-08-13T04:56:00.000-07:00

‘என் நிலத்தை உழுகிறேன்
என்னுடைய மரத்திலிருந்து
காய்களைப் பறிக்கிறேன்
என் மனைவியைப் புணர்கிறேன்
அவனுடைய நீதி எனக்கெதற்கு?
வளமான காடு இருக்கிறது என்னிடம்
அவனிடம் என்ன இருக்கிறது
கொள்ளையடிக்கும் தந்திரங்களைத் தவிர?’

ஜீ. முருகனின் இந்தக் கவிதை அரசனின் அதிகாரத்தின் மீது தன் எதிர்க் குரலைச் செலுத்துவதாகக் கூறப்படுகிறது. இந்தக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது அது சரியெனப்படுகிறது. வேறு ஒரு தளத்திலிருந்து பிரதிவாசிப்பு செய்து பார்க்கின்றபோது கவிதையே ஒரு வித அதிகாரத்தின் குரலாக வெளிப்படுகிறது என்பதையும் தன்னிடம் இருக்கக்கூடிய அதீத நம்பிக்கையால் பிறவற்றை அலட்சியம் செய்யும் போக்கையும் மிக எளிமையாக நாம் உணரமுடிகிறது. இது ஓர் சிறு உதாரணத்திற்காக குறிப்பிடுகிறேன். இதன் உள்ளடக்கத்திலிருந்து கலை-கலைஞர்-கோட்பாடு என்னும் குழும இயக்கத்தின் போக்கை நாம் விரிவுபடுத்தலாம்.

‘ஆய கலைகள் அறுபத்தி நான்கு’ என நாம் சிறு வயதில் கற்றபடி இப்போது உணரமுடியவில்லை. அத்துடன் அறிவின் உச்சப்படி மனித ஆற்றலால் உருவாக்கப்படும் அனைத்துமே கலை வடிவங்களுள் உள்வாங்கப்படுகின்றன என்ற கோட்பாட்டையும் பிறிதோர் இடத்தில் வெறும் பைத்தியக்காரத்தனம் என கர்த்தாக்கள் குறிப்பிட்டதையும் அறியமுடிகிறது. அப்படியானால் கலை என்பதற்கு நிலையான ஓர் புரிதல் இல்லையா எனக் கேள்வி எழுவது சாத்தியமே. “நமக்குத் தெரிந்தவற்றை வைத்துக்கொண்டு தெரியாதவற்றை அடைவதும் அடைந்தவற்றை மறுப்பதும் தெரியாதவற்றை உணர்ந்துகொண்டு தெரியும்படி கண்டுகொள்ள வைப்பதும் கலையின் பொதுப் பிரவாகமாகின்றது. அவரவர் மனப்புரிதல் அடிப்படையில் கலையின் நுண் பரிமாணங்களை அடைந்து விடுகிறார்கள். பின்னர் பொது விவாதங்களில் கலைகள் பற்றிய உரையாடலின்போது அவரவர்களுக்கான கோட்பாடுகளுடன் கலை-தனிநபர், மற்றும் குழுப்பிரசாரமாகிறது. ‘கலை’ என்னும் சொற்பதம் நிரந்தரமான ஒரு வரையைக் கொண்டிருக்கக்கூடியதல்ல. அது தன்னுள்ளே குழும இயக்கத்தின் செயற்பாட்டை உள்ளடக்கி ரசனை என்னும் வடிவத்தினூடாக வெளிப்படுவதால் மாறும் தன்மையுடையது. எல்லோருக்கும் புரிதல்-வெளிப்படுத்தல்- உணர்தல் என்பவற்றின் திறன்கள் வேறுபடுவது சாதாரணமான விடயமாகிலும் பொதுப்புத்தியை அடைய வேண்டிய அவசியம் கலை உருவாக்குன‌ர்களுக்கும் கலை நுகர்வோருக்கும் இருக்க வேண்டியது அடிப்படை அம்சங்களில் ஒன்றாகிறது. அதாவது, உருவாக்கம்-நுகர்வு என்னும் இரண்டு பெரும் மையங்களின் இணைப்புக் கோட்டை யார் தோற்றுவிப்பது என்பதான சிக்கல் நிலவி வருகிறது. இணைப்பு, இணைவு, இணக்கம் அவசியம் தானா என்பது இன்று மேலெழுந்த பேச்சு விடயம் ஆனாலும் இணைப்பு என்பது தோன்றவே வேண்டும் என்னும் விவாதமும் இருப்பது உண்மை. இங்குதான் பொதுப்புத்தியின் அவசியப்பாடு கட்டாயமாகின்றது. உலக ஒழுங்கு- சமூகப்போக்கு-கலைத்திறன்- கட்டுமானம்-(கலையின்)மீள் கட்டுமானம்-சிதைவு(மையக் கலையின் சிதைவு)-பின் சேர்வு(பகுதிக் கலையின் சேர்வு)-மாற்றுரசணை என இந்தச் சிக்கல் நிறைந்த போக்கை இரண்டு மையங்களும் நெருங்குவதே பொதுப்புத்தியென்பதாகும்.

மனித மனதின் ஆளுமையென்பதே விசித்திரங்களில் பயணிப்பதாகும். தன்மையாலும் மற்மையாலும் கட்டமைக்கப்படுவதே கலைப்படைப்பு மனம். இந்தக் கலைப் படைப்பு மனம் ஒரே நேரத்தில் இருந்து கொண்டும் இறந்து கொண்டும் இருக்கும்போது இயங்கிக் கொண்டிருப்பதாகும்.

நாடகக் கலைக் கோட்பாட்டாளர் ‘ஸ்ரெனிஸ்லாவஸ்கி’ தனது நடிப்புக்கோட்பாட்டில் நடிப்புக் கலையின் ஆக்குவோர்-நுகர்வோர் ஆகிய இருண்டு மையங்களை பின் வருமாறு கட்டமைக்கிறார். அரங்கில் நடிகன் பாத்திரமாகவே தென்பட வேண்டும் உண்மையாக மாறக்கூடாது. ஆனால் பார்வையாளன் உண்மையென்று நம்ப வேண்டும். இங்கு இரண்டு பெரும் மையங்களும் பொய்யான தளத்தில் இயங்குகின்றபோதும் பொதுப்புத்தியின் புரிதலால் மாறுபட்ட உணர்வுத் தளங்களில் விரிசல் ஏற்படாமல் ஒரு இணைப்புக்கோட்டை உருவாக்க முடிகிறது. இதன் வெற்றியே இயற்பண்புவாதக் கோட்பாடாகும்.

இதை ஓர் எளிய உதாரணத்தினூடாக அறியலாம். மரணச்சடங்கில் சடலத்தின் முன்னிருந்து அழுகிறோம். சடலமும் அழுகையும் பொய்யானது. ஏனெனில் மரணம் உண்மையானது. மேற்படி நிகழ்வுகூட மனித இருப்பின்-இயங்கியலின் அவசியம் குறித்ததானது. ஆனால் நம்மைச் சூழ்ந்துள்ள பண்பாடு எனும் உறுதிப்பாட்டை இதன் மூலம் நாம் மீளமைக்கின்றோம். பல்வேறு தளங்களிலிருந்து வருவோரும் ஒரே கோட்டை அடைகிறார்கள். இது பொதுப்புத்தியின் சார்பால் சமூகத்தில் நிகழ்வது. பேதமைக்கு ஏற்ப சடங்கு கட்டமைவுக்கும் சிதைவுக்கும் உட்படுத்தப்பட்டிருந்தாலும் புரிதல் இங்கு சாத்தியமாகிறது.

ஓர் உலகத் தொலைக்காட்சி (Discovery) காட்டு மனிதன் எனும் நிகழ்ச்சியை ஒளிபரப்புச் செய்து வருகிறது. காட்டிலோ, பாலைவனத்திலோ தவிர மனிதர்கள் இல்லாத தூரப்பிரதேசத்திலோ தொலைந்து போகும் தனி மனிதன் எந்த வெளித்தொடர்பும் உதவியும் கிடைக்காத நிலையில் அங்கிருந்து மீண்டு வரும் வரைக்கும் எப்படி உயிரைத் தக்க வைத்துக் கொள்வது என்பதனை விளக்குவதாக அந்த நிகழ்ச்சி அமைகிறது. இதில் ஒரு பகுதியாகவும் சிறப்பம்சமாகவும் அந்த மனிதன் அனைத்து உயிரினங்களையும் தாவரங்களையும் பச்சையாக உண்பதை(வேகவைக்காமல்) தொலைக்காட்சியில் நிகழ்ச்சிக்குரிய கலை நயத்துடன் ஒளிபரப்பி வருகிறார்கள். நாங்கள் அந்த நிகழ்ச்சியைப் பார்க்கவேண்டுமாயின் எம்மிடம் இருக்கக்கூடிய எல்லா உணர்வுக்கலங்களையும் திறக்க வேண்டும். உதாரணத்திற்கு காட்டு மனிதன் ஒரு பாம்பையோ, தவளையையோ, அழுகிய மாமிசத்தையோ உண்ணும்போது நாம் தாங்க முடியாத அருவருப்புடன் சகிப்புத்தன்மையை ஏற்படுத்திக் கொண்டால் மாத்திரமே நிகழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து பார்க்கவும் ரசிக்கவும் முடியும்.

இங்கு உருவாக்கப்படும் கோட்பாடு எதுவெனில் நீங்கள் அழைக்கப்படாத ரசனையாளர். நிகழ்ச்சியுடன் பொருந்தாத நபர். உங்களுடைய வழமையான மொழி, நம்பிக்கை, ரசனை, எதிர்பார்ப்பு, ஆசைகள், பழக்கங்கள் அனைத்துமே தகர்க்கப்படுகின்றன. புலப்படாத உலகிற்குப் புதிய பாதையில் பயணிக்கிறீர்கள். வலி மிகுந்த அனுபவம் இறுதியில் உங்களிடம் எஞ்சியிருக்கக்கூடும். தேவையேற்படும் போது மலத்தை உணவாக்கவும் சிறுநீரை உடல் முழுவதும் பூசி கிருமித் தாக்கத்திலிருந்து தற்பாதுகாப்புத் தேடவும் காட்டு மனிதன் பயிற்சியளிக்கும்போது முன்கூட்டியே நாம் இவை இரண்டையும் கழிவுப்பொருட்களுடன் இணைத்துப் பார்க்கும் முறை கேள்விக் குறியாகிறது. இப்படிப் பல்வேறு புதிய அனுபவங்கள் அந்த நிகழ்ச்சியில் காட்டப்படுகின்றன.

வியப்பு மிக்க விடயங்கள்-நிகழ்ச்சியைத் தொகுக்கும் முறை-வெளிப்படுத்தும் திறன்- காட்டுமனிதனின் ஆற்றல்-இயற்கையோடு இயைந்து வாழமுடியும் எனும் நம்பிக்கையூட்டல்-மனித மனம் விரும்பும் சவால்-அனுபவங்களை நுகர்வோருடையதாக மாற்றுதல்-எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக இந்த நிகழ்ச்சியின் சிக்கல்களைப்பற்றி நாம் பலரிடமும் பேசிக்கொண்டிருக்க வைக்கும் ஒழுங்குச் சிதைவு எனப் பலதும் சேர்ந்து இந்த நிகழ்ச்சி வலிமை மிக்க கலைப் படைப்பாகிறது. காட்டு மனிதன் போன்ற நிகழ்ச்சிகள் அதிகாரத்தில் இருக்கும் வழக்கமான தொலைக்காட்சிப் பெருங்கதையாடல் நிகழ்ச்சிகளைத் தகர்த்து ரசனைக் கோட்பாடுகளில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

உண்மையான வாழ்வும் ஆசையைத் தூண்டும் தருணமும் திருப்தியான ஏது என்று சொல்லமுடியாத உணர்வும் இன்னும் பலதும் மறைப்புகளுக்குள்தான் தங்கியிருக்கிறது. ஆனால் தொன்மக் கலைகள் பெரும்பாலுமே நிர்வாணக் கோட்பாட்டையே சார்ந்திருந்தன. மறைப்புகளைத் திறந்து பார்க்கின்ற போது ஏற்படும் உண்மை எம்மை முடமாக்குகிறது. அவற்றிலும் மொழியூடாகப் புரிதல், பார்வையூடாகப் புரிதல் என்பது வெவ்வேறு திறன் சார்ந்த ஊடகங்களாகக் கொள்ளப்படுகின்றது. மொழியை மிகப் பிற்போக்குத்தனமாகப் பயன்படுத்தும் கலைஞர்கள், கர்த்தாக்கள் அவற்றால் உருவாக்கப்படும் கோட்பாடுகளை முன்னிறுத்தி நிர்ப்பந்திப்பது அபத்தமானது. மொழியால் உருவாக்கம் பெறும் கலைக்கோட்பாடுகள் நழுவல் தன்மையில் அதன் மையத்தை வைத்திருக்க வேண்டும். எழுத்துக்கள்-மொழிகள் எல்லாவற்றையும் புரியவைத்துவிடும் அளவிற்குப் பட்டவர்த்தனமாக இருப்பதில்லை. இதன் கருத்தாக்கங்கள் என்பதுவும் தெள்ளத் தெளிவானவை என்று சொல்ல முடியாது. கருத்தாழம் மிக்க படைப்புகளை அணுகுகின்றபோது எரிச்சலூட்டும் தன்மை ஏற்படுவதும் மொழித்திறன் சார்ந்த விடயமே. சாதாரணப் புரிதல் மொழியால் படைக்கப்படும் மிக அதிகமான படைப்புகள் ஒரே வாசிப்பில் அதன் இலக்கை எட்டுகின்றன என்று முடியுமானளவு நம்பமுடிகிறது, பேசப்படுகின்றது. மாற்றுச் சாத்தியம் அதே மொழியில் இருப்பதுவும் உண்மை.

மொழியின் விளைபொருளாக அர்த்தங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் அவை யாருடைய கட்டுப்பாட்டிலும் இருப்பதில்லை. நம்பிக்கைகள்-மதிப்பீடுகள்-மூலாதாரக் கோட்பாடுகள் அனைத்துமே இருக்கிறது எனும் பொது, தன்னிலை சார்ந்து பெற்றுக் கொள்ளும் அனுபவம் மாத்திரமே. கலையின் அர்த்தங்கள்,கோட்பாடுகள்,விளக்கப் பொருள்கள் அனைத்தும் நமக்கு வெளியே அது வேறு எங்கோ திட்டமிட்படி இயங்குகிறது எனலாம். அதிகாரம் என்னும் குறிப்பானுடன் இணைந்து பலவற்றில் அழுத்தம் ஏற்படுத்தும் கர்த்தாக்கள் மற்றமைகளைத் தகர்க்கும் வாதப்பிரதி வாதங்களைக் கோட்பாடாக்க முனைகின்றனர். இதன் அழுத்தம், மொழி-கலை-கலைஞர்-கோட்பாடு-அரசியல்-பொருளாதாரம் ஆகியவற்றில் தாக்கம் புரிகிறது. மக்கள் விரும்பும் அறம்-அரசியல் இரண்டையும் கர்த்தாக்கள் நெருங்க முனைகிறார்களா என்பதுதான் சிக்கல் நிறைந்த கேள்வியாகும்.

இலங்கை கடந்த முப்பதாண்டு காலத்திற்கும் சற்று மேலாகப் போரால் பாதிக்கப்பட்டுத் தற்போது போர் ஓய்ந்திருப்பதாக நம்பப்படும் இச் சூழல் பல்வேறு கலைஞர்களையும் கர்த்தாக்களையும் உலகிற்கு அறிமுகம் செய்கிறது.

ஆயுதங்களால் சிதைக்கப்பட்ட நிலத்திற்கும் குடியிருப்பிற்கும் எதிராகக் குரல் கொடுத்தல் (ஆக்கிரமிப்பின் எதிர்க்குரல்)

சிதைவுக்குட்பட்ட நிலத்தையும் குடியிருப்பையும் மனிதர்களையும் போட்டோ பிரதிமையாக்கி கலையாக்குதல் (கலைக்குரல்)

இங்கு ஒரே வகையினர் கலைஞராகவும் கர்த்தாவாகவும் செயற்படும் அதே வேளை இவர்களால் கட்டமைக்கப்படும் கோட்பாடுகளாலும் கருத்துருவாக்கங்களாலும் நிகழப்போவது யாதொன்றுமில்லை என்னும் பொதுப்புத்தியும் இதற்குள் ஊடறுத்துச் செயற்படுகின்றது.

இதற்கான விளக்கக் கோவையொன்றை முன்வைப்பதினூடாக மாறுபட்ட பிரச்சினையின் முகங்களை உணர முடியும். ஆக்கிரமிப்பின் எதிர், சார்புக் கருத்தியலாளர்களாகச் செயற்படும் இயக்கர்கள் அடிப்படையில் கலகக் காரர்களாகவே விளங்குகின்றனர். சிதைக்கப்பட்ட நிலம்-குடியிருப்பு- மற்றும் மனிதர்களுக்காக ஆதரவு நிலையிலும் (அரசுக்கு எதிர்) அரசுக்குச் சார்பாகவும் கருத்துக்களை உருவாக்குவதை இவர்கள் மேற்கொள்கின்றனர். இவர்களுடைய நோக்கம் கர்த்தா நிலையிலிருந்து கோட்பாடுகளை உருவாக்குதல் மாத்திரமே. நிலம்- குடியிருப்பு- மனிதர்கள் என்பவற்றின் மீதான இவர்களுடைய புரிதல் நிலை சந்தேகம் தரக்கூடியது, மிகக் கீழ்த்தரமானது, தன்னிலை சார்ந்தது, பன்மைத்துவம் கொண்டிராததோடு முதற் கட்டமைப்பை மாத்திரமே கொண்டியங்குவதுமாகும். உலக ஒழுங்கைப் புரிந்து கொண்டு சரியான மதிப்பீடுகளை ஒழுங்குபடுத்துவதற்கு நீண்ட அவகாசமும் பெறுமதியான மௌனமும் தேவை. மேற்படி நிலைப்பாட்டிலிருந்து மீறியிருப்போர் நாடோடிக் கலகக்காரர்களாக, கருத்தாழமற்றவர்களாக விளங்குகின்றனர். கலகத்தைக் கலையாக்குவது ஒரு வகை முரண்நகை உத்தியாகவும் அதுவே இவர்களது நோக்காக இருப்பினும் அது ஒரு போதும் கலையாகாது என்பதே யதார்த்தம்.

ஆயுதங்களால் சிதைக்கப்பட்ட நிலம்-குடியிருப்பு-மக்கள் ஆகியவை நீண்டகாலப் போர்த்தாக்கத்திற்கு உட்பட்டு எல்லாவிதமான நெருக்கீடுகளுக்கும் முகம் கொடுத்தவை. உடல் உளரீதியாகச் சிதைவுக்குட்பட்ட மனிதர்கள் தமது ஊக்கத்தின் முனைப்பால் மாத்திரமே மீள் வாழ்வை உணரமுடியும். அரசியல் நிலைப்பட்ட கருத்தியல் கர்த்தாக்கள் பாதிக்கப்பட்ட எல்லாத் தரப்பிற்குமான சமநிலைக் கோட்பாடுகளை உருவாக்குதல் அவசியம். பொருளாதாரம்-சமூகமேம்பாடு-சொத்துக்களைப் பாதுகாப்பதற்கான அரச அங்கீகார ஸ்தாபனம்-காவல்துரை மற்றும் நாட்டின் சட்டத்துறை என்பவற்றின் ஆதரவு-அரச ஆதிக்க சக்தியினரின் கண்ணோட்டங்களை மதிப்பீடு செய்தல் மதிப்பீட்டை சமுதாயத்தில் இருக்கக்கூடிய அனைத்துத் தரப்போடும் பகிர்ந்து கொள்ளல் போன்ற வழிமுறைகளையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். மீண்டும் பகைமை ஏற்படக்கூடிய அரசுக்கெதிரான எல்லாவிதமான அறைகூவல்களும் கருத்துருவாக்கங்களும் நிறுத்தப்படல் வேண்டும். இவ்வாறாக முனைகையில் பாதிக்கப்பட்ட இனக்குழுக்கள் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் அதிக பயனாளிகளாக வாய்ப்பிருக்கிறது. ஒரு வகையான எதிர்ப்பு நிலையிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட முடிபுகள் அனைத்துமே பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் மக்களின் வாழ்வை சில நூற்றாண்டுகளின் பின்னே கொண்டு நிறுத்தியிருக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொண்டு வேறு ஒரு பண்பாட்டுத்தளத்திலிருந்து அரசியல் ஆதிக்க சக்தியின் வரையரைகளைக் கடக்க வேண்டும். ஆதிக்கக் கர்த்தாக்களின் கருத்தியல்களை “வெறும் கட்டுக் கதைகள்” என்று தகர்க்கும் வகையில் சாணக்கியத் தளங்களை உருவாக்குவது அரசியல் நிறுவனங்களின் உச்சக்கட்ட வேலைப்பளுவாகவேண்டும்.

சொற்களின் ஆதிக்கத்தால் கோட்பாடுகளை உருவாக்கும் கலைஞர்கள்,கர்த்தாக்கள் சொற்களும் அவற்றாலான வார்த்தைகளும் நம்பகத்தன்மையுடைய அதேகணம் அவை அர்த்தமற்வை (மாறும் இயல்பினால்) என்பதையும் உணரத் தலைப்படவேண்டும்.

சொற்களின் மரணம்

சொற்களின் நிதானம் என்பவற்றின் புரிதல்களாகப் பார்க்கின்றபோது சொற்களின் மரணம் ஆக்க கர்த்தாவுடன் நின்றுவிடும். சொற்களின் நிதானம் என்பதே சிக்கல் நிறைந்ததாகிறது. சொற்கள் இயங்குநிலையில் வார்த்தைகளாகின்றபோது அவற்றின் நிதானம் முக்கிய குறிப்பானாகி உணர்வுத்திறனாகிறது. ஆழ் நினைவிலிருந்து மீண்டும் முழுமையின் அர்த்தத்தையும் குறைந்த பட்சம் பிரதியையும் அது தேடுவதோடு உயிர்ப்புடன் வாழ்வதுமாகும். கலைக் கர்த்தாக்கள் உருவாக்கும் கோட்பாடுகளில் மொழிவிளையாட்டுகள்-புனைவுகளின் பிரதி-மயக்கமூட்டும் வாசகங்கள்-திரிபுகள்-அதிகாரத்திற்கு எதிரான,சார்பான அதிகாரக் கோசங்கள் எனப் பல நிகழ்ச்சி நிரல்கள் இருப்பதை விவரிக்க முடியும்.

தமது கருத்தியல்கள் உண்மையானவை என்பதற்கும் நம்பகத் தன்மையை ஏற்படுத்துவதற்கும் போட்டோப் பிரதிகளை இணைத்து மிகு முட்டாள் தன செயற்பாட்டாளர்களாகின்றனர். உதாரணத்திற்கு யுத்தத்தில் ஏற்பட்ட நிலைமைகளை சொற்களால் விரிக்கும் முயற்சியின் நடுவே புகைப்படக் கலையை இணைத்தல் என்பதானது இரண்டின் நம்பகத்தன்மையையும் சிதைக்கும்; அதே வேளை மூன்றாவது நிகழ்ச்சித் திட்டத்தையும் உருவாக்குகிறது. அதாவது ஆதிக்க சக்திகள் சாட்சிகளைத் தேடிச் சிதைக்கும் முயற்சியாகும்.

இப்படித்தான் கருத்துருவாக்கங்களும்-சிதைப்புகளும்-எரிச்சலூட்டும்; கோட்பாடுகளும் இன்றும் உயிர்ப்புடன் இருக்கின்றன. ஆதிக்கத்திற்கு எதிரானகுரல்-இதன் போது நிலம் சிதைக்கப்பட்டது. பின்னர் எதிர்க்குரல்-குடியிருப்புகள் சிதைக்கப்பட்டன. எதிர்க்குரல்-மனிதர்கள் சிதைக்கப்பட்டனர். எதிர்க்குரல்-மனிதர்கள் இடம் பெயர்க்கப்பட்டனர். எதிர்க்குரல்-முகாம்களுக்குள் முடக்கப்பட்டனர். எதிர்-ஏதிலிகளாகவிரட்டப்பட்டனர். மீண்டும் ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான குரல்-நிலம் பறிக்கப்படுகிறது. எதிர்- என மேற்படி நிலை ஒரு காலமாகிறது. காலம் கடந்த காலமாகிக், கடந்த காலம் வட்டமாகி, வட்டம் வரலாறாகிறது.

ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான கருத்தாக்கங்களும் செயற்பாடுகளும் பிழையானது எனும் வாதம் உண்மையில் தவறானதுதான். ஆனால் குறிப்பிட்ட செயற்பாட்டிற்குப்; பின் இருக்கக்கூடிய முடிவு முன்பே ஓரளவு தெளிவாகத் தெரிய வேண்டும் என்பது அவசியம். ஒரு வழி தகர்ப்புக்கு உள்ளாகும் போது அவசரமாக மற்றமையைக் கண்டடைய முயற்சித்தல் முயற்சி தாமதமானதும் அபாயகரமானதுமாகும். ஏற்கனவே மூன்றாவது மற்றமையில் பயணித்துக் கொண்டிருத்தல் புத்தி பூர்வமான செயற்பாடாகும். இதை வாதத் தகர்ப்பு என்று கூறலாம்.

கலைஞர்கள், கர்த்தாக்கள் அவநம்பிக்கைவாதங்களைத் தொடர்ந்து பேணி வருவதை ஊடகங்கள் மூலம் நாம் காணக்கூடியதாகவுள்ளது. இதன் அபத்தம் பாதிக்கப்பட்ட இன மக்கள் அவநம்பிக்கையானர்களாகவும் ஆதிக்க இனம் முன்னோக்கி வளர்ச்சியடையவும் மறைமுகமான சுதந்திரமளிக்கிறது. முடிவு மக்கள் வதிக்கும் நிலத்திலிருந்து மட்டுமல்லாது வாழும் நாட்டிலிருந்தும் வெளித்தள்ளப்படுவர். புகழிட நாடுகள் தண்டணைகள் பற்றிய கருத்தாக்கங்களை ஏறக்குறைய எல்லாத் தேசிய அரசாங்கங்களிலும் ஒரே வகையாக இருப்பதாகக் கூறி குறிப்பிட்ட இன மக்களைக் குற்றவாளிகளாக்கும். இந்தக் கருத்து நிலை ஓர் உயர் கற்பனை என இப்போது தோன்றலாம்.

எங்களிடம் ஒரு ரகசியம் இருக்கிறது

2011-08-12T09:07:00.000-07:00

உண்மையில் நாங்கள் பயப்படுகின்றோம்

எங்கள் விதியை நோகிறோம்

நேர்மையான உலகமொன்று உள்ளதா

இருக்கிறது என்றால்

இங்கே உங்கள் எல்லோருக்கும் தெரியும்

எங்களிடம் ஒரு ரகசியம் இருக்கிறது.

எங்களை ரகசியமற்வர்களாக

நீங்கள் ஒரு போதும் தவிர்த்துவிடக்கூடாது

நாங்கள் பாடுகளின் சாட்சிகள்

நிம்மதியறியாப் பாக்கியவான்கள்.

நம்பினோம் எமக்கொரு தீவும்

அதிலொரு வீடும் இருந்ததென்று

அதுவும் இல்லையென்றானபின்னே

உண்மைக்கும் பொய்யிற்கும்

நாங்களே சுவடிகள் காவுகிறோம்.

காடுகளை நீக்கிக் கமண்டலம் கொணர்ந்தீர்

பாறைகளைப் பிளந்து சிகரங்கள் செய்தீர்

மட்டிட்டு நிமிரும்போது

மலைகளை விழுங்கி அஸ்வத்தாமா என்று

அழைக்கிறது நீண்டகுரல்

குரலிடையிருக்குமோதோர் ரகசியம்.

தமயந்தி வடிவிலான கண்ணாடிக்குவளையில் எனது உலகை ஒரு புள்ளியாகக் காண்கிறேன்

2011-07-30T09:39:00.000-07:00

உலகின் அதியற்புதமான

இறுதி உச்சக் கணங்களில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தேன்

தொனித்த வேடப் பிரபுக்களின் விரல் மொழிகளில்

நான் பெரும் மதிப்புக்குரியவனாக உணர்ந்தபோது

வார்த்தைகள் அம்மணமாக என்னை விட்டுச் சென்றன

கண்ணாடிக்குவளைக்குள் ஊறும் குமிழிகளில்

நாக்கினாலும் உதடுகளாலும்

பேசமுடியாச் சித்திரங்களை வரையத் தொடங்கினேன்

நான் வரைந்த சித்திரங்கள் என்னைத் தின்னத்தொடங்கியபோது

வெள்ளி நுரைகளாலான

முதல்தரக் கவிதைகளை கக்கிக்கொண்டிருந்தேன்

அவையின் அர்த்தங்கள் காகிதங்களில் குமிழியிட்டழிந்தன

தனக்கென ஒரு மொழியைக் கொண்டிராத உலகம்

பலகோடி வசைச் சொற்களோடு என்னைத் தழுவியபோது

ஊமையனாய்

செவிடனாய்

உணர்வில்லாதவனாய்

மலையளவு புழுதியைத் தின்றோ கடந்தோ

நெடுந்தூக்கத்திற்குச் சென்றுவிட்டேன்

மற்றொரு நாள்

எல்லாவற்றிலும் புலன்கள் நடுக்குற்று அலறுகின்றன

ஊனப்பட்டுத் தொங்கும் உடல்வழியே

தீயைக்கக்குகிற எரிச்சல் பாதை திறந்தபோது

நான் பள்ளத்தாக்குகளில் இறங்கியும் மலைகளில் ஏறியும்

அதற்கு அப்பாலும் சென்று

தமயந்தி வடிவிலான கண்ணாடிக்குவளையில்

எனது உலகை ஒரு புள்ளியாகக் காணத் தொடங்குகிறேன்

தமயந்தி கசப்பான மதுவையும் ஒரு முழு இரவையும்

என்னுடன் பகிர்ந்துவிட்டு களிப்பில் சிதறிக்கிடக்கிறாள்.

துருவேறிய பாத்திரமும் ஒரு முதிர்ந்த கிழவனும்

2011-07-27T10:10:00.000-07:00

ஒரு வயது முதிர்ந்தவர் கோடை கால நடுப்பகலில்

மஞ்சள்ப் பு+க்கள் நிறைந்த கொன்றை மரத்தடியில்

தலைகவிழ்ந்திருக்கிறார்

சோர்வு நிறைந்த அவர் முகத்திலிருந்து

எதையும் கற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை

பரந்த புல்வெளி அருகிலிருக்கும் மந்தைகள்

வெளிர் நிறத்தாலான துருவேறிய பாத்திரம் இவற்றைக்கொண்டு

அவரை மேய்ப்பான் எனக்காண்கிறேன்

குற்றம் நிறைந்த என் விழிகளை அவர் அலட்சியம் செய்கையில்

உதிர்ந்து கிடக்கும் மஞ்சள்க் கொன்றைப் பு+க்களுடே

என் படுகொலைப்பாடல்கள் அவரை நெருங்கிச் செல்கின்றன

விலகிப்போ என்பதாகக் கையசைக்கிறார்

எதையும் உறுதிப்படுத்த முடியாமல்

அவர் முகத்திலிருந்து நான் தூர விலகிப்போய்விட்டேன்

பல ஆண்டுகளின் பின்

நீயும் நானும்

மஞ்சள்ப் பு+க்கள் நிறைந்த கொன்றை மரத்தடியில் மீண்டும்

அவரைக் கண்டோம்

அவரைப்பற்றிய ஓர் அழகிய சித்திரத்தை நீ வரையத்தொடங்கினாய்

நான் சில கவிதைகளை எழுதினேன்

உனது சித்திரம் அவரைப் பைத்தியக் காரணாக வரைந்தது

எனது கவிதைகள்

அவரை மந்தை மேய்ப்பான் என்பது போலவே எழுதிச் சென்றது

அமாவாசை இரவொன்றில் உலகின் எல்லாக்கலைஞர்களும்

எமக்குப் பாராட்டுக்களையும் பரிசுகளையும் அனுப்பிக்கொண்டிருந்தார்கள்

உன்னதமான கனவின் பொருளை அடைந்து விட்டதாக

நானும் நீயும் மாறி மாறி முத்தமிட்டுக்கொண்டோம்

பின்னொரு நாள்

நானும் நீயும் மற்றும் எல்லாக் கலைஞர்களும்

மஞ்சள்ப் பு+க்கள் நிறைந்த கொன்றை மரத்தடியில்

மீண்டும் அவரைக் கண்டோம்

ஓர் கூரிய உலோகத்தால்

அவர் தன் கழுத்தை அறுத்துக்கொண்டிருந்தார்

காயத்திலிருந்து குருதி பெருகுகிறது

நீயும் நானும் அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோக

முகங்கள் முகங்களை மேய்ந்தன

புரிதல்களற்ற வெளி ஒரு துயரிசையை மீட்டுகிறது.

காடு

2010-06-20T08:55:00.000-07:00

காடு எல்லையற்ற பிரமிப்புக்களால்நிரம்பிப்போயிருக்கிறது.
எல்லாக்காலங்களிலும் காடு

காடு எனும் ஒரு சொல்லாக நெருங்கி வரும்போது
நான் வேதனையடைவதாக உணர்கிறேன்
அந்தக் கணங்களில்
காடு அங்கிருந்து விலகிப்போய்விடுகிறது.

உலகின் கடைசி ஒளியை நீ
நிர்வாணமாக அடைகையில்
காடு சிறு கல் அல்ல
காடே காட்டுலகின் தேசம்
மௌனப் பெரும் வெளி
அது அங்கேயே இருக்கும் ரகசியமாகிறது.

வாழ்வு நீண்டதாகவும் மரணம் குறுகியதாகவும்
உனக்கும் எனக்கும்
காட்டினுள்ளே தீர்ப்புக்கள் எழுதப்படுகின்றன.

காட்டின்சுறுசுறுப்பான கனவுகளில்
அவர்கள் வாள் வீசுகிறார்கள்
அவர்கள் என் ஜீவன்களைக் கொல்கிறார்கள்
எனது தியானத்தால் என்னை எரிக்கறார்கள்

வாள் வீரர்களின் வெற்றிக்கு முந்தியோர் கணத்திலாவது
நான் சாக வேண்டும் என்கிறது காடு.

பெரும் காற்று
உன்னிடம் கொண்டு வந்து தரும்
ஒரு பழுத்த இலை
வழ வழப்பான முறிதண்டு
கொஞ்சம் கொறிபட்ட சிற்ப நினைவுகள்
மற்றும் இன்னும் சில.

மறைவிடங்களை விட்டு நீங்காக் காடு இவைகளல்ல

அது எல்லையற்ற பிரமிப்புக்களால் நிரம்பிப்போயிருக்கும்.

விழியை மறைக்கிறது கோடு கோட்டில் பெய்கிறது கண்ணீர்

2010-02-16T09:16:00.001-08:00

என் பார்வைக்கு
மிச்சமாய் தெரிந்தது

உன் சிவந்த கண்கள் மட்டுமே

ஆகவே சொல்கிறேன் என் அன்பு மகனே நீ.

நீ கடைசியாக வெடிவைத்துச் சிதைக்கையில்
கண்களையும் மூடியிருப்பாய்

நம்புகிறேன்

உன் குறி பிழைத்துவிட்டது

கர்த்தர்உன்னை ஆசீர்வதிப்பாராக

அல்லாவின் மனசாட்சியிடம்
சில சொற்கள் புதைந்திருக்கின்றன

இறந்தவர் சாட்சியாக நீயதைப்புந்து கொள்வாய்

என் கழுத்தில் பதிந்திருக்கும் தழும்பு
என்னவர் நினைவை மீட்டு வருகிறபோது
கூர்மையாகச் சிவந்த உனது இரண்டு கண்களும்

ஞாபகம் வருகிறது

என் விழிகளில் வாழ்வு விடிந்து

பின் உலர்ந்து வடிகிறது

பயங்கரக் கனவை மீண்டும் மீண்டும் தந்து
வாழ்பொழுதாக்கினாய் நன்றி மகனே

பு+கோலத் தாயாக உன்னிடம் கேட்கிறேன்
என்னை எப்போது கொன்று முடிக்கப்போகிறாய்

(தாஜ்மஹால்,ஒபராய் ஹோட்டல் தாக்குதலின்போது பலியான எட்பேட்டின் மனைவியின் குரலாக…..)

நான் ஓர் கல்லறைப் பாடகன்

2010-02-16T09:11:00.000-08:00

நான்ஓர் கல்லறைப் பாடகன்

எனது சொற்கள் பிணங்களின்
மனங்களை அவாவி நிற்கின்றன
என் வாதங்களின் மூலங்கள்
உங்களிடம் எதையோ காவி வருகின்றன என்பதாக
குற்றத்தீர்ப்புக்கள் வழங்கினீர்கள்
சொற்கள் வசீகரம் இழந்து நிற்பதாகவும்
குறைபட்டுக்கொண்டீர்கள்
ஒரு இரவின் நீளத்தை
முளுமையாக உணரத்துடித்தீகர்ள்
நின்று…நின்று எழுதிப்போனது
எனது ஓர் கவிதை
பின்பொருநாள்அதுவும் நின்று போனது
இப்போது நீங்கள் என்ன செய்து கொண்டிருப்பீர்கள்
ஓர் ஆயுதம் செய்வீர்களோ
எனது கல்லறைப் பாடல்களை அதில் நட்டு வைப்பதற்காக
எப்படியோ இரண்டு புண்களிலிருந்தும் எழுகின்றன
வலியின் மீது விழும் ஈக்கள்

யாழ் பட்டினக் காமாந்திகம்

2010-02-13T08:13:00.000-08:00

பட்டினத் தெருவெங்கும் அலைகின்ற பாம்புகள்

விசங்களை மறைத்து மாயக்கண்ணாடிகளின் முன்

ஆடிக்களித்த பின்னர்

மெல்ல மெல்ல நெளிகின்றன வாசற்படியோரங்களில்

மகுடிக்காரனின் முன்னால்

குழந்தைகள் வாய் பிளந்தபடியிருக்க

எல்லைகளின் புறத்தே தவறு நேர்ந்துகொண்டிருக்கிறது

மிகவும் நேர்த்தியாக

திரைகளில் அகப்படாத முதுசொம்கள்

வேடக்காரனின் பல்லிளிப்பில் பறிபோனதால்

அகராதியில் அகப்படாத தூசணைகளைப்பேசி

ஒரு இளம்மன்னன் தன் முகத்தைத் தாக்குகிறான்

குளத்தில் விழுந்த யாழிற்காகப் பாணன் காத்திருந்தபோது

உச்சிக் கோபுரங்களில் பட்டுத்தெறிக்கிறது

சீதையின் சொற்கள்

அவை கோடியாண்டுகளின் பின்

பலவீனமான தருணங்களை இழக்கப்பாடித்திரிகின்றன

தயாரிக்கப்பட்ட குற்றப்பத்திரிக்கையில்

எல்லோருக்குமான வெளி முள்ளந்தண்டுகளுடன்

புணர்ந்து கொண்டிருக்கிருக்க

காலம் ஒரு குடையைப்போல் மெல்ல விரிவதும்

எல்லாவற்றையும் தாங்கிக்கொள்வதும்

மிக இயல்பாகச்செய்கிறது.

கனவைப் புரிந்துகொள்ள கிழிந்த காகிதத்துண்டுகள்

2009-10-27T05:21:00.000-07:00

பிரபஞ்சம் முரண்பாடுகளில் உழன்று கொண்டிருந்தபோது
நீண்ட ஆயுள்த் தவ வலிமைகளோடு
எல்லா இடங்களிலும் பதுங்கியிருந்தன தவளைகள்.
பிரபஞ்சத்தின் கூறாய் மண்ணில் சரிந்தான் கடவுள்
அத்தருணங்களில் கோப்பைத் தேநீர் எட்டாத ஆழத்தில் போயிவிடுகிறது.

யாருமற்ற வெளியில் ஓடுகிறேன்
குறியில் இருந்துகொண்டிருக்கின்றன விரல்கள்
வெள்ளைத்தேவதை கட்டிலில் ஊர்கிறாள்
பச்சைப் பெண் தடவ சப்த நீர் பரவுகிறது முகாந்திரங்களில்.

மூன்று காகங்கள் கிளம்பிப் போகின்றன
நான் காகமாய்
நீ காகமாய்
அவன் காகமாய்
காகங்கள் இடறியபோது கட்டிலில் விழுந்தன
உடைத்துக்கடித்து தின்கிறது நாக்கு.

தாகம்..தாகம் தண்ணீர் தாகம் தாகத்தை தீர்க்க ஓடி வந்தது அருவி அள்ளுங்கையில் ஓட்டைச்சிரட்டைகள்.
அழுகிய பிணத்தைத் தின்று நிணம் வழிய
ஐந்து மொட்டைகள் வந்தன
அதில் பேச்சிழந்த மொட்டைகளின் கைகளில் உருவகங்கள்
உருவகங்கள் நெளிகின்றன சர்ப்பங்களாக.

மூளையைக் குடைகின்ற ஓர் வண்டாக நெஞ்சில்
விந்திவிந்தி நாற்காலி நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது
எலும்புகள் பாறைகளாகித் தள்ளின வெறும் காற்றை.

எதுவுமற்ற இருட்டு இரவைத்தின்று
அள்ளிப்பருகிறது கனவை
தேவதைகளால் புறக்னிக்கப்பட்ட குறி நீரில்
எனது விரல்கள் பிசுபிசுத்துக்கொண்டிருக்க
அங்கே மிச்சமாக இருப்பது நான்.
____________________________________

புலுனிகள் பறந்த காற்று

2009-10-11T04:59:00.000-07:00

பின் முற்றத்தில் வந்து சேர்ந்த புலுனிகள்
ஒன்றை ஒன்று முந்தித்
தாவிக்களிக்கின்றன சில நிமிடங்களை

சில வேளை கூட்டமாய்
சில வேளை தனியன்களாய்
நிலத்தில் வயிறமர்த்திப் பறவாது
அவை இறக்கையடிப்பதைப் பார்ப்பது
அற்புதமெனக்கு

நானே புலுனிகளாகி
சுற்றிச் சுற்றிப் பறந்தேன் உலகை
காற்றானது துளி வாழ்வு

புலுனிகள் நடந்தால்,சிரித்தால்
முகம் சிவந்தால் என
எதுவானலும்
எனது முகத்தையே
அவை சூடிக்கொள்வதாய் உணர்ந்தேன்
ஆயினும்
எனது அழைப்பை
புலுனிகள் விரோதிகளைப்போலவே
நிராகரிக்கின்றன

யாவற்றிலும் பயம் கொண்ட
புலுனிகள் துணிச்சலாகச் செய்ததெல்லாம
நான் ரசித்துப் பார்த்திருக்கும் போதே
கால்களை உந்தி
ஆகாயத்தில் லாவகமாகப் பறந்ததுதான்
இன்னும் தூசாயிருக்கிறது
பின் முற்றத்தில் புலுனிகள் பறந்த காற்று

(சி.ஜெயசங்கருக்கு)

தவறியிருக்கிறது ஒரு துளி நெருப்பு

2009-08-23T05:20:00.000-07:00

உள்ளிருந்து எல்லா அதியற்புதங்களையும்
நிகழ்த்திய ஒரு துளி நெருப்பு
தவறியிருக்கிறது

சிலதருணங்களில்
தாழிட்ட கதவுகளுக்கு அப்பால்
சென்றிருக்கக்கூடும் வேறொன்றாக.
சதை கோதும் வித்தை என்னுடையது
என் நெருப்புக்குப் பிழைப்பு உள்ளிருந்து
அறுத்தல்

பிறப்பிலிருந்து பதுங்கியிருந்துவிட்டு நேற்று
யாரோ ஒருவனின் சொல் முடிவோடு
பெயர்ந்திருக்கிறது
இதுகாறும் உவகையில் இருப்பவர்கள்
மகிழ்வின் உன்மத்தங்களில் சந்தேகம் கொள்ளுங்கள்
என் நெருப்பின் பார்வை நீங்கள்
எல்லாத் திகைப்புக்களுமே அதன் வேட்டை

இப்போது திசைகளற்ற முகிலாக நான்
கடல் மேல் பாடித்திரிகிறேன்
முகங்களை இழந்துவிட்டு
நெருப்பைக் கொண்டாடும் உங்கள்
தனித்துவங்கள் பற்றியதாக.

சுமந்திருத்தல்

2009-07-06T05:43:00.000-07:00

இன்றுஉனது காத்திருப்புக்கும்

எனது சந்திப்புக்குமிடையில்

ஓடிமறைகிறாள் ஒரு சிறுமி

கையில் புத்தகப்பையும்

காலில் செருப்புமற்று

சில குறிப்புக்களை விட்டு நகர்கிறாள்

ஈரக்குமிழிகளுடன் நகரவியலா கால்களுக்கிடையில் சொட்டிக்கொண்டிருக்கிறது

வேட்டைக்காரனின் குறிப்புக்களுடன்

சப்பித் தணிக்க வேண்டிய

உன் காத்திருப்பு.

மழைவெளி

2009-07-04T04:47:00.000-07:00

மழை
மழைவெளி
இரண்டும் பெறும் பரிமாணங்கள் வேறுவேறே
வாழ்நிலங்கள் புழுதி மேடாய்
பல்லாயிரம் அடி ஆழத்தில்நீர் வற்றி புகைகிறபோது
எண்ண மடிப்புக்கள் விரிகின்றன
குளிர்வதற்காய்
நான் எனக்கான மழையை
உருவாக்கவில்லை-அதற்கான
ஞானமும் என்னிடமில்லை.

மழை பெய்கிறது-அதுதரும் இதமான குளிர்,
வான விரிப்பில் மழையின் படர்தல்,
யன்னலைத் தாண்டாத அதன்கௌரவம்,,….
எல்லைகலோடு இரசித்தல்இவ்வளவே
எனக்கும் மழைக்குமானபிணைப்பு…..
இங்குமழை,மழைவெளி
இரண்டும் பெறும் பரிமாணங்கள் வேறுவேறே

பிணமேடைச் சாம்பல்கரைந்து வழிந்தோடுகிறதுமுற்றத்தில்.வாசற்படியெங்கும் எலும்புத் துகள்கள்படிகின்றன.பனைகளும்,
உங்களுடையதும்பறி போகின்றன
மழை வெளியுள்.
நான் எனக்கானவற்றோடு
உயர் இருக்கைகளின்
மீதே இருந்து கொள்கிறேன்.
குளிர்தலுக்கான மழையல்லவிது
நடுங்கும் நட்சத்திரங்களை மூடிசரிகிறது மாய இருள்.
கடைசித் துளியும் வீழ்ந்துவெள்ளம் பெருக
வெறிச்சோடுகிறது புவி.
ஆரவாரம்,நிசப்தம்,எல்லாம்
சூனியம்புதிரடர்ந்த மழை வெளியுள்
தூரத் தொடர்கிறது மழை
அரோகர சிவனேமழை,மழைவெளி
இரண்டும் பெறும்பரிமானங்கள் வேறுவேறே